Van: AnneJent Hoekstra Hallo familie, vrienden en collega's "of we ook een terugnamegarantie bij onze dollars willen?". "Nee we gaan ze opmaken!". Het GWK bedenkt steeds meer producten om de klant lichter te maken, natuurlijk, sinds de invoering van de Euro hebben ze het een stuk rustiger gekregen. Maar wij hoeven alleen dollars. Al weer een jaar geleden dat de kamer zo vol lag met kleren, tent, slaap- en rugzakken. Overal acculaders met snoeren, paklijstjes met vinkjes en to-do briefjes. Buiten op het balkon staan de brandstofflessen van onze benzinebrander nog uit te dampen zodat ze het vliegtuig in mogen, binnen zijn we onze rugzakken aan het vullen. Het is weer zover, we willen onze blik verruimen met een bezoek aan een ver en vreemd land. Toen we begin dit jaar onze vakanties moesten plannen dachten we nog "gewoon" twee keer te gaan kamperen in respectievelijk de Franse Alpen en de Spaanse Pyreneeën maar na onze vakantie in de Alpen bleek de tweede kampeertocht om organisatorische redenen niet door te kunnen gaan. Reden genoeg om weer te dromen over verre landen en vreemde oorden. Thailand, Costa Rica en zelf Nepal passeerde de revue waarop we besloten maar naar Chili te gaan. Latijns Amerika bevalt ons erg goed en in mijn grijze hersenmassa zitten een aantal cellen de hele dag de beelden van een National Geographic documentaire over Patagonië in wintertijd te onthouden, tijd dus om de beelden aan de werkelijkheid te toetsen al is het daar nu natuurlijk bijna zomer... Kortom de tweede keer dat we Spanje aan onze neus voorbij laten gaan (zie Vietnam reisverhaal) al gaan we deze keer wel weer naar een Spaanstalig land.
Omdat we maar drie weken hebben en het land te groot is om helemaal te bekijken zonder "Japanner" te worden hebben we er voor gekozen om ons op het gebied ten zuiden van Santiago te concentreren. We gaan vrijwel direct na aankomst in Santiago met de bus naar Puerto Montt waar we op een schip van Navimag stappen dat ons in de vorm van een soort mini cruise in vier dagen helemaal naar het zuiden moet brengen. Onderweg komen we langs diverse gletsjers en varen we door het kanaal van Magelhaes om uiteindelijk in Puerto Natales aan te komen. Vandaar willen we in het National Parc Torres del Paine een trektocht gaan maken met tent en rugzak. We gaan dit jaar dus weer op pad met tent, alles moet dus weer in de rugzak passen, en als het niet past moet het toch, dus harder persen. Of we hangen het er aan de buitenkant naast..
We hopen je met deze en de komende mails weer een plezier te doen, heb je vragen en/of opmerkingen dan horen we het graag. We gaan in ieder geval onze best doen om regelmatig iets van ons te laten horen via de mail en via de website maar zullen gelukkig ook regelmatig buiten bereik van enig digitaal communicatiemiddel verkeren.
Groetjes,
AnneJent en Mireille
Oja... het tijdsverschil met Nederland is -4 uur omdat het hier winter is en daar zomer. Dit betekent dus dat als het hier 3 uur 's middags is dat het daar 11 uur 's ochtends is. Maar alleen als het hier winter is en daar zomer. Als het daar namelijk winter is, en hier dus zomer is het tijdsverschil groter of kleiner afhankelijk van of de klok vooruit of achteruit wordt gezet (ezelsbruggetje: voorjaar - vooruit). Maar ik ben nu niet meer in staat dat voor je uit te rekenen. Bij de berekening moet je er volgens mij ook nog rekening mee houden dat Chili geen zomertijd kent...
Van: AnneJent Hoekstra 12/12/2005 Als ik
naar buiten kijk lijken de wolken als een woelige zee onder ons. Alleen zijn het
dit keer geen wolken maar echte golven. We varen op de R. R. Magallanes van
Puerto Montt naar Puerto Natales. Maar laten we bij het begin beginnen.
09/12/2005 Als we
vrijdag om twee uur in de auto stappen om weggebracht te worden door mijn ouders
zijn we natuurlijk op alles voorbereid. Genoeg tijd over voor plaspauzes, files
en zelfs lekke banden of een sneeuwstorm die half Nederland platlegt. Natuurlijk
treft niet van dit onheil ons, net zoals het nooit gaat regenen als je een
paraplu bij je hebt, en zijn we dus veel te vroeg op Schiphol. Gelukkig is het
wel mistig geworden, zodat er nog enige spanning in ons vertrek wordt ingebouwd.
Als we bij de incheckbalie staan voor onze vlucht naar Frankfurt worden er
mensen uit de rij gehaald met bestemming Hamburg en München, vanwege te veel
mist kunnen de toestellen in Duitsland niet landen en worden de vluchten
gecancelled. Toch nog een beetje spanning, de vlucht naar Frankfurt gaat
gelukkig gewoon door.. Na het
inchecken verbazen we ons nog even over de prijzen van koffie en thee, het lijkt
bijna printerinkt (de nieuwe maatstaf voor vloeibaar goud), en kijken we bij See
Buy Fly nog even naar wat we allemaal niet nodig hebben en dat is gelukkig
alles. Als we bij de gate zitten te wachten, we waren wat te vroeg, komt er een
klein toestelletje aan, formaatje zakenjet zo op het eerste gezicht. Te klein om
tegen de slurf te passen. Onze verbazing is dan ook groot als we even later via
een trap naar buiten moeten om naar het toestel te lopen, dat hebben we op "ons"
Schiphol nog nooit hoeven doen. Gelukkig passen alle 70 passagiers (nee ik heb
ze niet geteld maar het toestel zat vol en had 70 zitplaatsen) in de "zakenjet"
en kunnen we vertrekken. Frankfurt lijkt in niets op Heathrow of Charles de Gaulle. Zonder enige verdere controle kunnen we naar de Gate voor onze vlucht naar Sao Paulo. Sao Paulo? We blijken een tussenlanding te maken in Brazilië. Er had natuurlijk ergens een belletje moeten gaan rinkelen bij het uitrekenen van de totale vluchtduur. Die was namelijk lang, bijna twee volledige werkdagen (16 uur) achter elkaar in een stoeltje met de beenruimte van een gemiddelde middenklassen en raampjes zo groot als een fotolijstje in een lange buis zitten wachten tot je er bent. Gelukkig dus die tussenlanding, want hoewel we niet uit het toestel mogen en dus geen voet op`Braziliaanse bodem kunnen zetten, moeten we wel twee keer opstijgen en landen, het enige dat vliegen nog leuk maakt naast het feit dat het je in korte tijd naar de andere kant van de wereld brengt.
10/12/2005 In
Santiago aangekomen worden we verwelkomd door een fel zonnetje en de
bijbehorende hoge temperatuur. De hitte vliegt me aan en de eerste de beste
taxichauffeur is een geluksvogel, zonder afdingen brengt hij ons naar het
busstation waar de bussen van Turbus naar het zuiden vertrekken. We moeten
namelijk maandag in Puerto Montt zijn omdat onze boot daarvandaan naar het
Zuiden vertrekt. Naar een paar keer van het kastje naar de muur te zijn gestuurd
heeft het (mij verbazende) goede Spaans van Mireille voor een stel bustickets in
onze binnenzak en onze bagage in een depot gezorgd. Nu nog slechts zeven
uur tijd te doden. Het is zo warm dat we geen puf hebben er echt op uit te gaan,
we hebben de laatste 24 uur ook alleen maar stoelen gezien. Dus wat doen we? We
zitten in verschillende restaurants en op bankjes op het
busstation/winkelcentrum. Omdat elke stoel na een tijdje niet lekker meer zit
zoeken we andere plekken met afwijkende stoelen. In de tussentijd laten we het
leven in dit deel van Santiago als een film aan ons voorbij komen, wat op een
busstation op zaterdagmiddag wonderwel lukt. Als
onze bus om vijf over negen aan komt rijden zijn we een beetje teleurgesteld dat
het geen heel moderne is, maar als we plaats nemen in onze zetels hoor je ons
niet meer klagen. Weer een stoel, maar wel de meest comfortabele van de laatste
32 uur en goed genoeg voor de komende 12 uur. Er zijn maar 6 passagiers en maar
liefst 3 bemanningsleden, dat moet dus goed komen. 11/12/2005 Als het licht wordt rijden we nog steeds op de Pan-American Highway, een weg die de beide America´s van Noord naar Zuid doorkruist (Een weg die we al eerder in Peru hebben gevolgd tijdens onze busreis van Lima naar Arequipa).
Bijna
de hele nacht hebben we een lange rechte lijn naar het Zuiden gevolgd, en daar
waar de lijn ophoudt, ligt gelukkig Puerto Montt, het eindpunt van de
Pan-American Highway en onze bestemming. Op het busstation worden we
aangesproken door Veronica die haar eigen hospedaje aanprijst, schoon, hot
showers, vlak bij Navimag en niet te duur. We besluiten er maar gebruik van te
maken, omdat we zo langzamerhand wel genoeg stoelen hebben gezien en graag een
bed willen hebben om even echt te kunnen gaan liggen. 12/12/2005 13/12/2005 14/12/2005
Van: AnneJent Hoekstra Hallo familie, vrienden en collega´s,
Terwijl jullie allemaal genieten van het begin van de winter, vieren wij hier het begin van de zomer. Het is hier licht van 5:00 tot ongeveer 23:00 uur en dat is best prettig voor december. Een nadeel is echter wel dat ik (AnneJent) dus ook ineens twee keer in een hooikoorts periode zit... Elluk voordeel heb z´n nadeel...
We zijn weer een stuk verder naar het zuiden sinds de laatste mail, tijd dus voor het vervolg van ons reisverhaal....
15/12/2005 Om ongeveer kwart voor 7 worden we gewekt door de speaker met de mededeling dat we over één minuut door het smalste stuk van de tocht zullen gaan. Er wordt nog even bij vermeld dat er alleen bij daglicht doorheen gevaren kan worden. Een minuut is echter te kort om wakker te worden, een worsteling met de rits van de slaapzak te voeren en op zoek te gaan naar de eerste trede van het stapelbed/kooi. Dus toen ik eindelijk met het fototoestel in de aanslag buiten bij de reling stond, kon ik mooi een foto maken van het schuimspoor van het schip de Magallanes in een smal kanaal. Maar goed, over twee uur komen we aan in Puerto Natales, het eindpunt van de reis en we moeten nog even douchen, inpakken en ontbijten dus tijd om op te staan. Vlak voor aankomst staan we allen als kuddedieren bepakt en bezakt klaar om langs het trappetje het dichtst bij de steiger naar beneden te gaan. Bijna niemand heeft in de gaten dat er aan de andere kant net zo´n trappetje is. Omdat we nog geen hospedaje geboekt hebben en er wel een op het oog hebben, nemen we met het oog op het met passagiers leegstromende schip, allen op zoek naar een overnachtingsplek, een taxi.
De taxi brengt ons naar Niko´s, een van buiten erg oud en armetierig uitziend huis in een buurt vol met ouden en vervallen huizen. Iets dat, naar later blijkt, voor 90% van de huizen geldt. Het vrij extreme klimaat met de vele kou, regen en sneeuw geselt alle huizen met als uitkomst het eerder genoemde resultaat. Binnen is het gelukkig goed toeven. De voordeur geeft zonder hal of gang direct toegang tot de woonkamer met daarin een stel oude met leer beklede fauteuils en een klein bureautje. Er achter staan twee vierkante tafels met ieder vier stoelen en een hoogpolig tafelkleed. Aan de zijkant een open keuken met een soort van bar en er tegenover een kast waarin een grote televisie huist. De hospita is een wat nors uitziende dame van achter in de vijftig met kort donker haar en een ietwat plat gezicht wat in combinatie met haar stem voor een buldogachtig voorkomen zorgt. Ze heeft de touwtjes stevig in handen en commandeert de veel vriendelijker uitziende schoonmaakdame rond de hospedaje. Onze kamer is een kleine vierkante ruimte met een bed, een raam en een gaskachel. Meer heb je met zo´n huiskamer ook niet nodig. Omdat we nog vroeg zijn, zijn sommige gasten nog aan het wakker worden. Gaan wij ook doen morgen, uitslapen.
16/12/2005 Als we wakker worden is het al ruim tien uur. En voor we aan het ontbijt zitten elf uur. Ze hebben ook zulke lekkere douches hier. Als we na het ontbijt de deur uitstappen voor een wandeling door Puerto Natales, besluiten we de andere kant op te gaan als we gisteren deden, die ons naar het centrum leidde. De andere kant op, leidt na eerst door een paar buitenwijken te zijn gelopen, naar de begraafplaats. Ook na de dood blijkt er een behoorlijke scheiding tussen arm en rijk te zijn. Naast hele grote familiegraven (tombes) staan "flatgebouwen" waar de doden 6 hoog worden ingemetseld. Aan het hoofdeinde ontstaat daarbij een kleine ruimte voor een gedenksteen, bloemen, kaarsjes, fotootjes en mariabeeldjes. De eerste drie lagen zijn vanaf de grond bereikbaar, de andere drie vanaf de galerij. Als we een omtrekkende beweging maken richting het water, blijkt P. Natales toch groter te zijn dan verwacht en gezien de nieuwbouwwijken aan de rand gevuld met gelijkgekleurde twee-onder-een-kap woningen, nog steeds groeiende. In de oudere wijken hebben alle huizen verschillende kleuren, al naar gelang de onderhoudsdrift van de eigenaar, in de nieuwbouwwijken is elke straat in dezelfde "eigen" kleur. Zo heb je de blauwe, de rode en de groene straat. Langs het water lopen we terug naar het centrum dat ondanks de grote afhankelijkheid van het toerisme nog aardig authentiek is. Na wat tijd te hebben doorgebracht in "el Living", zoeken we een internetcafé op om wat mail naar huis te sturen. Contact met thuis gaat in dit internettijdperk het beste per e-mail. Je hoeft niet meer op het tijdsverschil te letten en het maakt niet uit of de ontvanger op het moment van versturen thuis is. ´s middags regelen we nog de buskaartjes naar het Parc National Torres del Paine en halen we nog wat Benzina Blanca (brandstof voor onze brander). Morgenochtend weer vroeg op, om zeven uur staat de bus voor...
Onze trektocht door Torres del Paine komt in deel 3 aan de orde...
Restaurant Puerto Natales: el Living. Een beetje new age, alternatief vegetarisch tentje met wortelsap op het menu. Diverse banken met kussens in paren tegenover elkaar (de banken dus). Oude televisietoestellen doen dienst als bijzettafels en warme kleuren sieren de muren. Aan het plafond, lampionnen als lampenkappen en een grenenhouten vloer. Kortom, een prima plek om lekker te lezen of te schrijven onder het genot van goede muziek, thee en een stuk taart, een sandwich of salade.
Rara (geen Hema..) Ze zijn klein en grijsbruin van kleur. Ze maken grappige kwettergeluidjes. Ze zitten vaak in heggen en dichte struiken. Soms zitten ze met veel bij elkaar en lijkt het alsof ze vergaderen. We hebben ze gezien in Chili, in Nepal, in Vietnam en in Peru én bij ons in de achtertuin! De mus, overal aanwezig en ik word er waar ook ter wereld vrolijk van.
Hier laten we het vandaag weer bij maar voor we stoppen willen we iedereen nog heel prettige kerstdagen toewensen, oftewel: Feliz Navidad!
Groetjes en hasta la proxima vez...
AnneJent en Mireille
Van: AnneJent Hoekstra Hallo vrienden, familie en collega´s, Terwijl jullie aan het uitbuiken zijn van de met veel goede maaltijden en lampjes gevulde kerstdagen hebben wij genoten van het prachtige weer en de lange avonden op het Zuidelijk halfrond. Onze kerstmaaltijd bestond uit een zelfgekookte pasta met saus uit blik in het gezelschap van bijna de volledige familie van de eigenaar van onze hospedaje. Geen betere plek voor kerst... Maar we zijn weer uit het lage zuiden een stukje naar het lage noorden getrokken, tijd voor een mailtje dus.. 17/12/2005 Omdat we tegenover de gedeelde badkamer sliepen konden we goed in de gaten houden waneer deze vrij was. Toen om 6 uur dan ook "eindelijk" de wekker ging stonden we snel op om te douchen. Bijna alle "bewoners" van onze hospedaje zouden vandaag namelijk met de zelfde bus om 7:00 uur vertrekken. De bus maakt nadat hij ons heeft opgepikt nog een ritje langs een tiental andere hospedajes en weet ons richtinggevoel danig in de war te brengen. Als we na voor de tweede keer bij een van de hospedajes zijn langsgegaan om een zich verslapende reiziger op te pikken vertrekken we eindelijk richting Parc National Torres del Paine. Na ongeveer 18/12/2005 Als we om ongeveer half acht wakker worden staat de zon net op de tent, mooi weer dus. Na een douche en een ontbijt van hartkeks (soort volkoren biscuitjes) met smeerkaas en thee pakken we de rugzakken in en zijn we om 10 uur klaar voor vertrek. Er staat een etappe van 5 tot 6 uur op het programma. Als we de camping verlaten zien we een groot badlaken aan een struik hangen, net zo een als we een half uur geleden achterop de rugzak van een Nederlandse kampeerder hadden zien hangen. Nu kende we deze medelander nog van onze tocht op de Magallanes en mochten we hem toen al niet en besloten we hem dus lekker te laten liggen. Het weer is prachtig, de heldere lucht geeft ons een prachtig uitzicht op een deel van de Torres en de naastgelegen berg, een Condor zweeft hoog boven ons gebruik makend van de thermiek. Als er na een half uur een bekend gezicht op ons af komt rennen en in het Engels tegen ons begint te praten, melden we hem nog voor hij de vraag heeft kunnen stellen in het Nederlands, dat zijn handdoek op de camping ligt. Dat is dus een uurtje extra lopen voor hem vandaag :-). Onze etappe loopt van Las Torres (de camping) langs de oevers van Lago Nordenskjöld naar Los Cuernos en is met de toch wat zware rugzakken (Mireille ca 17, AJ ca 21kg) een behoorlijke tocht. Het pad loopt soms door dichte rododhendronachtige bossen en is dan vaak maar 19/12/2005 Als we de volgende ochtend klaar staan om de rugzak op de nek te hijsen voelen we ons gelukkig al weer een stuk beter dan gisteren, want om eerlijk te zijn waren we gisteren blij dat we de camping zagen. Een goede nacht slaap, ook al is het op een matje van amper een centimeter dik, doet wonderen en een warme douche ook. De uitvinder van dat warme vallende water moet postuum nog een Nobel prijs krijgen. Als we weglopen zien we nog een Fleece jack op een struik liggen, vast van die Engelse alleen reizende vrouw of van een van de Spanjaarden. Omdat we ze beiden al eerder hebben gezien, zijn we er van overtuigd dat ze dezelfde kant op reizen als wij en besluiten we deze keer het maar mee te nemen om de eigenaar een extra tocht te besparen. We lopen vandaag langs het laatste deel van het Lago Nordenskjöld en langs de Glaciar de Frances, een ruim in de sneeuw zittende berg van ongeveer 20/12/2005 Als we de rugzakken aan het "uitkleden" zijn voor onze heen-en-weer tocht naar Glaciar Grey kijk ik nog even op een ander kaartje dan die we tijdens het wandelen zelf gebruiken en zie daarop dat we vandaag ruim We lopen naar de Mirador, het uitkijkpunt vanwaar we een mooi beeld op een deel van de gletsjer hebben. Van dichtbij blijkt er niets meer van de grote gladde aaneengesloten ijsmassa, het is een ruwe verzameling van brokken ijs met vele scheuren en spelonken. Door het licht kleurt het ijs van fel wit tot diep blauw in prachtige schakeringen. De tocht terug is zwaarder dan gedacht, de kilometers en het terrein beginnen mee te spelen. De laatste twee uur is het dan ook gewoon doorgaan met het verstand op nul. Als we bij de tent aankomen ben ik (AJ) helemaal kapot en gaat het met Mireille naar omstandigheden erg goed. Maar zij wist ook niet wat ik de hele dag wel wist; 21/12/2005 Het geluid van de wind gaat sneller dan de wind zelf. Steeds weer horen we de wind door de vallei en over de heuvelrug aankomen om onze tent van een rustig huisje te veranderen in een stuk klapperend doek. Gelukkig zorgen de dubbele naden voor voldoende samenhang en is de veerkracht van de beide boogstokken groot genoeg om de basisvorm van de tunnel tussen twee windvlagen in te herstellen. Maar van uitslapen komt weinig, zoveel mag duidelijk zijn. Om 7 uur besluiten we dan ook maar de boot van 10:00 uur te nemen. Als bij het inpakken uiteindelijk de tent over is, blijkt het zo mogelijk nog moeilijker deze op te ruimen dan eerder op te zetten. De wind trekt steeds harder aan de overgebleven haringen, en de tent wordt verder richting de met scherpe doorns uitgeruste struiken, die het dunne doek met speels gemak aan flarden kunnen scheuren, geblazen. Met vereende krachten en een beetje geluk lukt het ons om hem zonder tentscheuren in te pakken. Tijd voor ons laatste ontbijt op basis van hartkeks, dit keer in combinatie met een vruchtensapje.
De boot is een snelle catamaran die ons onder het genot van een grote kop thee in een klein halfuurtje over het azuurblauwe water van Lago Pehoe naar de bus brengt. De bus waar we opstappen gaat eerst nog naar het centrale eindpunt in het park alvorens de rit terug naar Puerto Natales te aanvaarden. Dit geeft ons mooi de kans nog even vanachter glas te genieten van de flora en fauna die het park ons te bieden heeft. Zo voegen we nog een vos, een vijftal condors en honderden Guanaco´s aan ons lijstje van gespotte dieren toe. Een jong Nederlands stel vertelt ons dat ze die op de heenweg ook al hadden gezien; geen idee waar wij dan naar hebben zitten kijken :-P. Als we aan het einde van de middag weer in Puerto Natales aankomen, willen we eens een ander hospedaje proberen, een van de hospedajes die de bus had aangedaan bij het ophalen van de diverse passagiers. Onze voorkeur op uiterlijk, een mooie fris wit geschilderde gevel met vuurrode elementen, bleek helaas vol en blijkbaar voor meer mensen aantrekkelijk. Onze zoektocht naar een ander onderkomen voor de nacht brengt ons nog langs een ander, van buiten zeer aantrekkelijk uitziende, hospedaje waar ze echter het prijspijl van een drie sterren hotel hanteren; USD 95 per nacht. Een schuin ertegenover gelegen Residencia (andere naam voor hospedaje) blijkt echter voor maar USD 16 inclusief ontbijt aan al onze wensen te voldoen. Nu nog buskaartjes naar Punta Arenas regelen voor morgen, een hapje eten en onze volgende etappe van de reis kan beginnen. Maar dit lijkt ons een goed moment om deze meel af te ronden. Het vervolg van de avonturen van Mireille en AnneJent kunnen jullie binnenkort verwachten... Hangt er vanaf of en wanneer we de bergen ingaan (Aconcagua in de buurt van Santiago :-) Groetjes, AnneJent en Mireille
Van: AnneJent Hoekstra Hallo Collega´s, familie en vrienden,
Met oliebollen en pompoensoep achter de kiezen en de vuurpijlen en Romeinse kaarsen op het netvlies, en de bagage nog ergens op Schiphol, wordt het tijd voor een afrondende (lange) mail. We zijn namelijk weer thuisgekomen en missen alleen onze bagage nog maar die wordt thuisbezorgd. Tijd dus om het reisverhaal af te ronden...
23/12/2005 24/12/2005 Je zit in een grote stad, vlak voor kerst, niet veel te doen in de directe omgeving, geen eigen vervoer.. Wat moet je dan doen? Winkelen..! Er zijn hier erg veel winkels waaronder menig van het type schoen. En nu kun je nog zo vaak tegen Mireille zeggen dat ze al schoenen heeft, op de een of andere manier is dat toch geen goed argument om de winkels dan over te slaan. Dus lopen we alle schoenwinkels af op zoek naar wat dunnere schoenen voor straks in Santiago waar we 4 dagen in de hitte moeten doorbrengen, en dat wil je liever niet in bergschoenen doen. Om het leuk te maken kijk ik zelf ook maar naar schoenen want ook voor mij is het natuurlijk warm in Santiago. En zoals altijd blijkt dat we de schoenen uit de eerste winkel, na controle van alle anderen, de leukste vinden. Met een tevreden Mireille, want voorzien van leuke groen/gele sneakers, wandelen we weer terug naar "huis". Zelf kijk ik in Santiago nog wel even.. 25/12/2005 Kerst.. Ver van huis en zonder sneeuw en korte dagen en lange avonden, even wennen. Echt elk huis, hoe armzalig ook, is voorzien van enige mate van versiering al lijkt het er op dat die versiering vooral naar buiten toe is gericht. Kerstbomen die voor de gordijnen staan en kerstversieringen en lampjes aan gevels moeten de buren er van overtuigen dat het goed gaat, lijkt het wel. Maar goed, wij hebben vandaag een lekker niets doe dagje en dus lekker uitgeslapen. De dag is dan ook bijna voor de helft voorbij als we beneden komen voor het ontbijt. Omdat we een beetje genoeg hebben van het standaard in hospedajes (spreek uit "hospedages") aangeboden ontbijt dat bijna altijd bestaat uit een paar witte half harde broodjes, een schaaltje jam, thermoskan met heet water, een pot oploskoffie en wat theezakjes, en soms een vers geroosterd ham/kaas toast of wat plakken kaas, hebben we gisteren zelf een echt stokbrood met goede kaas en wat vleesbeleg gehaald. Gecombineerd met de thee eindelijk een beter ontbijt. Na het ontbijt besluiten we de luiheid nog wat verder uit te werken door lekker op onze kamer wat te lezen en schrijven (echt een heel schrift vol) onder het genot van wat chips, chocolade koekjes, cola en drop. Om een uur of 4 moeten we toch nog even naar buiten voor de traditionele kerstwandeling, die ook hier wel gebruikelijk is gezien de vele gezinnetjes langs de kust. Als we terug komen zit de hele familie van de hospita aan de maaltijd en zijn de keuken en eetkamer dus even te vol om direct te gaan koken. Een half uur later als ze aan het toetje bezig zijn is er ruimte in de keuken en kunnen we samen met een andere gast beginnen aan ons culinaire hoogstandje bestaande uit pasta met saus en groente uit blik. De enige andere gast blijkt een Engelsman te zijn die al bijna twee jaar in zijn eentje met de motor onderweg is. Begonnen in Alaska is hij nu aanbeland in het uiterste Zuiden waar zijn motor het enige dagen geleden begeven heeft. Omdat het bestellen van onderdelen wat lang duurt zit hij hier dus met de kerst "vast" en kan hij niet bij wat andere motorreizigers in een stad vlakbij zijn (vlakbij is trouwens een relatief begrip hier, zelfs wij beschouwen een stad Punta Arenas; de hoofdstad van de XII de regio van Chili. Gelegen onderin Patagonië en dus ook de hoofdstad van Patagonië. Omdat het hier altijd waait zijn er buiten de stad niet heel veel bomen en blijft het groen beperkt tot struiken en grassen. In de stad staan wel grote bomen in de luwte van nog grotere gebouwen. Omdat de stad zo zuidelijk ligt heeft het zomers erg lange dagen en 's winters erg korte, want dan hebben wij de lange dagen. Onafhankelijk van het weer lopen veel van de bewoners met grote donkere zonnebrillen, het gat in de ozonlaag dat zich jaren geleden heeft gevormd boven Antarctica heeft zich namelijk enkele jaren geleden uitgestrekt tot aan Punta Arenas. Door de Zuidelijke ligging en het daarbij behorende klimaat is er weinig landbouw en is men voor voedsel dus vrijwel volledig afhankelijk van het Noorden. Omdat er geen wegen zijn richting het Noorden van Chili moeten de bewoners bij het bezoeken van familie elders in het land gebruik maken van boten, vliegtuigen of de Argentijnse wegen. 26/12/2005 - 31/12/2005 Als we om ongeveer 19:00 uur landen op Santiago Airport hebben we er een vlucht van ongeveer 5 uur op zitten met ons stopvliegtuig. We hebben namelijk 2 tussenlandingen gemaakt op onze vlucht van Punta Arenas naar de hoofdstad. Doordat we bijna de hele vlucht boven de Andes hebben gezeten en bij de tussenlandingen ook nog omlaag moesten, hebben we een turbulente vlucht gehad, niet zo lekker als je toch al snel last van reisziekte hebt, fijn dus om weer aan de grond te staan. Omdat we deze keer beter voorbereid aankomen, laten we ons niet meer als makke lammetjes in een taxi leiden, dit keer nemen we het heft zelf in handen en nemen we een busje dat ons naar ons hotel zal brengen dat we eergisteren toch maar even telefonisch gereserveerd hadden. Iets wat niet geheel onverstandig was omdat de eerste vier keuzes vol waren. Bij de vijfde staan we nu voor de deur en blijkt dat onze reservering toch niet helemaal goed is overgekomen. We worden pas over twee dagen verwacht. Gelukkig is er nog wel een grotere kamer voor ons beschikbaar die we tegen een kleine meerprijs 4 dagen tot onze beschikking kunnen krijgen. Omdat we geen zin hebben om met de rugzak op de nek naar iets anders te zoeken en de locatie ons wel bevalt nemen we de kamer, dumpen onze rugzakken, jassen en truien en gaan de stad in, wij willen iets eten. Als we de binnenstad inlopen blijken we echt in het centrum te zitten, vlak bij de grote winkelstraten. Niet echt de meest gunstige plaats om een leuk restaurantje te vinden, we worden overspoeld door fastfood tenten en omdat we hier nieuw zijn, de weg niet kennen en geen kaart bij ons hebben willen we niet echt ver weg zodat we uiteindelijk terecht komen bij een restaurantje van die keten met die gele boogjes die samen de letter vormen waarmee de naam van Mireille ook begint. Gelukkig hebben ze een iets ander assortiment dan we thuis hebben zodat het toch nog iets bijzonders heeft :-). Na het eten lopen we nog een stukje door de winkelstraat en raken steeds meer onder de indruk van de lengte en de enorme winkels. Dit is geen kleine stad, iets dat we al vanuit het vliegtuig hadden kunnen aanschouwen. Wat ons wel opvalt is de enorme hoeveelheid smog waar de stad onder gebukt gaat. De stad ligt in een bergkom maar van de bergen is niets meer te zien omdat het zicht beperkt wordt tot ongeveer De komende dagen hebben we nog even echt vakantie en genieten we van een lekker zonnetje en verkennen we de stad van binnenuit aan de hand van kaartjes uit de Lonely Planet en komen er zo achter dat er net even buiten het (winkel)centrum leuke rustige buurtjes zijn met echte restaurantjes. 's Middags als het echt warm wordt, houden we siësta en genieten we op onze kamer met tv van leuke speelfilms op een van de vele Amerikaanse televisiekanalen waar de films in het Engels worden gedraaid met een Spaanse ondertiteling. Omdat we de ontbijten een beetje zat zijn, halen we zelf lekkere broodjes en beleg en picknicken we in een park in de buurt van de bibliotheek. Verder gedragen we ons als toeristen en koop ik niet één paar maar twee paar schoenen. Een paar voor de hitte in Santiago en een paar voor de winter thuis. Schoenen zijn hier namelijk wel goedkoper, in tegenstelling tot veel andere koopwaar. Santiago is een echte miljoenenstad, zo groot dat het voor de meeste Nederlanders de fantasie te boven gaat, zeker als je nog nooit in een echt grote stad geweest bent. Met wegen van 8 rijstroken door het centrum, is oversteken een actie die weloverwogen moet worden uitgevoerd en waarbij enig respect voor de verkeerslichten je levensverwachting ernstig doet toenemen. Onder de grond worden veel mensen in metro's van het ene deel van de stad naar het andere deel vervoerd, bovengronds zo mogelijk nog veel meer mensen in bussen die op een enkele groene uitzondering na allemaal geel zijn en kreten als Ecologic of Super Ecologic op de zonder uitzondering van een rokende uitlaat voorziene achterzijde hebben staan. Deze bussen rijden op eigen busbanen als een lang geel lint door de stad en lijken op willekeurige plekken passagiers op te pikken door heel even kort het gaspedaal los te laten en de rem aan te tikken zodat de passagier de kans krijgt om met een doelgerichte sprong door de openstaande deur naar binnen te springen alvorens het gaspedaal weer vol ingedrukt wordt. De winkelstraten zijn gevuld met winkels van het formaat Bijenkorf en V&D, sommige ketens hebben zelfs voor elke groep artikelen een aparte winkel. De drukte is door de vakantie echt enorm en regelmatig heb je het gevoel op kinderkopjes te lopen ;-P. Ga je een paar kilometer uit het winkelcentrum, door gewoon een kant op te lopen, en je waant je in een volledig andere stad waar rust heerst en gezellige terrasjes en restaurantjes de boventoon voeren. Loop je nog verder dan kom je in een echte uitgaansbuurt voorzien van straten vol disco's, dancings (al weet ik niet wat het verschil is), met weer een heel ander publiek.
Maar goed, op een gegeven moment komt aan alle plezier een einde en moeten we weer terug. Dat betekent dus dat we eerst een taxireis van 30 minuten maken, vervolgens 3 uur moeten wachten voor we aan boord mogen van ons vliegtuig. We vervolgens 3,5 uur vliegen naar Sao Paulo waar we deze keer niet mogen blijven zitten maar in de transferruimte moeten wachten, 1,5 uur. Dan mogen we weer aan boord voor een vlucht van 11,5 uur die ons naar een besneeuwd Frankfurt brengt waar we na diverse controles, waarbij ik weeeeeer mijn schoenen uit mocht doen en aan alle kanten gecontroleerd werd terwijl Mireille gewoon door kon lopen, nog bijna 2 uur mogen wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Tien minuten voor vertrek krijgen we te horen dat we van een andere gate vertrekken zodat we weer een flink stuk kunnen lopen en omdat we een ander toestel krijgen nog even moeten wachten. Een vlucht van 45 minuten vliegen en twintig minuten taxiën (meest afgelegen landingsbaan op Schiphol) brengt ons weer thuis. Na 15:45 uur vliegen, 6:30 uur wachten en 2 uur autorijden zijn we weer thuis, net op tijd om ons nog even in de oliebollen en vuurpijlen te storten... Allemaal een gelukkig nieuwjaar waarbij we niet moeten vergeten; het gaat om de reis en niet om de eindbestemming. En dat geldt elke dag weer opnieuw, maak er dus wat leuks van..!
Allemaal de groeten,
AnneJent en Mireille, over en uit... |
Telkens als we ons klaar maken voor een reis lopen we mentaal en fysiek door een paklijst heen. We willen niets vergeten dat belangrijk voor ons kan zijn gedurende de dagen, weken of maanden die we weg zullen zijn, zeker als we naar verre oorden vertrekken. Ook al staan we er vaak niet bij stil, er heerst een onzichtbare angst in ons iets te vergeten. Een bestemming is nooit zomaar een plaats, het is het pad naar nieuwe ervaringen, een nieuwe blik op onszelf en de wereld.
Het leuke aan reizen is dat de kleine stipjes die we als kinderen aanschouwden in de kleine- of grote Bosatlas te zien veranderen in steden, in herinneringen. Dat stipje daar, daar hebben we nog op de Plaza de Armas gezeten. Dat stipje daar had zo'n mooi uitzicht op de bergen. We hebben nog wat stipjes te gaan...
Geld stinkt, ruik maar eens een Amerikaanse dollar.
Voor het eerst in onze vele reizen zijn we verbaast dat het allemaal in een keer in de rugzak past.. Goed de slaapmatjes niet maar dat was gepland.
Bij de controle op Schiphol ik net als vorig jaar weer uit de rij wordt gehaald en volledig gefouilleerd wordt. Mijn schoenen mogen weer uit en door de scanner heen. Een ding is me duidelijk, smokkelen kan ik beter uit mijn hoofd laten. Mireille is er overigens wel geschikt voor, zij mag altijd gewoon doorlopen.
Onze tocht loopt bijna helemaal door kanalen, maar er is een stuk van ongeveer 10 uur waarop we buitengaats de oceaan op moeten. Hét moment om zeeziek te worden, de eetzaal is tijdens het diner dan ook een stuk leger dan gebruikelijk. Ook het dek en de pub zijn rustiger, blijkbaar hebben diverse mensen de goede raad van de kapitein opgevolgd en zijn ná de lunch zeeziek geworden, vervelend voor de zieken maar gunstig voor de vissen.
Ook Mireille heeft haar aandeel aan de "goede zaak" geleverd. Stampen gaat nog wel, rollen kan ook nog wel. Maar stampen én rollen tegelijk maakt het voor veel mensen ziekelijk. Gelukkig heb ik nergens last van :-).
Vandaag zaten we tijdens het "Happy Sour" in de pub op het bovendek en hebben daar kennis gemaakt met de bartypes op het schip (Happy Sour is trouwens een kwinkslag naar het drankje Pisco Sour dat we al kenden van Peru).
Naarmate we verder in het Zuiden komen wordt het steeds kouder, en het verschil in temperatuur tussen zon en schaduw steeds groter.
Je aan boord van een schip langzaam maar zeker zeebenen krijgt. En dat als je dan na vier dagen van het schip weer aan wal komt je ook bijna vier dagen nodig hebt ze weer kwijt te raken? Vooral als je in ruimtes zonder direct zicht naar de horizon verblijft heb je het gevoel dat de vloer onder je beweegt. Als je mensen net van het schip ziet komen herken je ze dan ook gemakkelijk. Ze hebben zin in lekker eten... (Nee, ze waggelen een beetje..)
We zittend in de bus naar Punta Arenas vergezeld worden door een leuk achtergrond muziekje als we een bekende melodie voorbij horen komen.. Nee maar, we zitten te luisteren naar 2Unlimited. Het feest is compleet als even later ook Travassi voorbij komt met "Zak maar lekker door", wie kent ze niet? Maar dat is dus een succesvol exportproduct....
Chili aardig in de kerststemming is, alles is mooi versierd met kerstballen, slingers en kerstmannetjes. Alleen geen sneeuw.. :-( Voor ons is het trouwens een raar idee, kerst in onze "zomervakantie" (en dat kun je weer dubbel opvatten :-)
Internetcafé´s niet duur zijn? Deze mail kost ons ongeveer twee uur van onze kostbare tijd, (dus enige dankbaarheid is wel op zijn plaats :-)) en kost maar 1100 Pesos (ongeveer EUR 2,-)
We op dit moment niet meer wist u datjes hebben en nu al lang genoeg achter een computer zitten en een houten achterwerk krijgen van de harde stoelen?
Ze in Santiago al twee keer geprobeerd hebben onze "zakken" te rollen.. Dit is echt voor het eerst dat we zo erg op onze spullen moeten letten tijdens onze reizen. Mijn fototas is al een keertje opengeritst maar was leeg. En onze rugzak, die we met een musketonhaak afgesloten hebben is al een keer losgehaald. Je ziet dan ook veel mensen met de tas op de buik lopen, hier echt nodig. Ik ongeveer 1000 foto's heb gemaakt en er daarvan binnenkort een selectie van op onze website zal plaatsen en jullie daar een berichtje over zal sturen.
We onze bagage weer thuis hebben, gebracht door een koerier van TNT en dat dit best wel luxe is. Het kan je ook beter op de terugweg overkomen dan op de heenweg.
In Santiago de zon al om 21:00 uur onder ging. Mijn mailserver thuis het ook dit jaar weer uitstekend heeft gedaan..
Michael Schumacher dit jaar geen wereldkampioen is geworden, maar volgend jaar de orde wel weer herstelt.
De Chileense keuken niet de meest geraffineerde is en we dan ook blij waren dat we vanavond in een Gronings restaurantje onze vakantie konden afronden.
Mireille al na enkele uren thuis even het internet op ging voor wat vakantie-ideetjes voor volgend jaar.... Het verhaal nog niet helemaal compleet is, maar dat zetten we later op de website wel recht... |
