Verzonden: maandag 13 oktober 2004 Aan: Nepal Mailgroep Onderwerp: Nepal 11-12/10 We gaan weer op pad.. Als om kwart voor 4 de wekker gaat ontstaan er allerlei plannen in mijn hoofd om net als de maanlandingen eind jaren 60 die volgens de geruchten in een studio zijn gespeelt onze vakantie in scène te zetten en lekker in bed te blijven liggen. Wat PhotoShoppen, beetje zoeken naar reisverhalen op internet, wat fantasie en zorgen dat we het huis uit zijn als de planten water worden gegeven en we moeten toch een overtuigend verhaal neer kunnen zetten. Maar het plichtsbesef en de taxichauffeur die ons straks op komt halen zorgen ervoor dat ik toch maar mijn bed uit stap. Mireille staat al onder de douche, die heeft er blijkbaar veel minder moeite mee. Als de taxi iets te vroeg voor komt rijden schieten we snel in de schoenen, pakken de tassen en trekken de deur achter ons dicht, we zijn op weg! De taxichauffeur blijkt een Afghaan te zijn die na te vragen waar we heen gaan verteld over de bergen in zijn land, dezelfde bergketen als die waar wij heen gaan. Na een voorspoedige treinreis waarbij de NS ons tot op de minuut nauwkeurig op Schiphol afzet gaan we na het inchecken door de douane. Daar waar Mireille er de vorige keer uitzag alsof ze gevaarlijk was zie ik er deze ochtend blijkbaar gevaarlijk uit. Ik wordt uit de rij gehaald en volledig gefouilleerd en mag pas weer verder nadat ze zich er van verzekerd hebben dat mijn schoenen wapenvrij zijn door ze door een scanner heen te halen. Mijn rugzak wordt niet naar omgekeken terwijl ik juist zou denken dat daar toch wel enige aandacht voor zou zijn. De bewaking is behoorlijk toegenomen de laatste jaren, misschien niet ten onrechte overigens. Als het vliegtuig naar Londen bij vertrek al een vertraging van ongeveer 10
minuten heeft en we vervolgens boven Londen in een file terecht komen en nog wat
extra rondjes moeten cirkelen wordt onze overstaptijd wel erg krap. We hadden op
Heatrow maar anderhalf uur voor onze overstap waarbij we ook nog naar een andere
terminal moeten maar nu is er nog maar een uur van over. Als we na het
uitstappen in een extra veiligheidscontrole terechtkomen en bijna een half uur
in de rij staan beginnen we dan ook langzaam zenuwachtig te worden. Als we dan
ook eindelijk met de bus bij de andere terminal aankomen blijkt onze gate zo ver
te liggen dat de borden een wandeltijd van 25 tot 30 minuten aangeven, en wij
hebben nog ruim 10 minuten. Rennen dus. Gelukkig zien we er gevaarlijk uit met
onze bergschoenen en rugzakken zodat de meeste mensen ruimbaan voor ons maken,
zij die dat niet doen moeten leven met de gevolgen van de onvermijdbare botsing.
Wij komen er zonder kleerscheuren af en komen net op tijd bij ons vliegtuig. (In
Nepal horen we dat een stel andere SNP reizigers dezelfde vlucht gemist hebben
en daarmee Als we na een stop-over in Doha (Qatar) aankomen in Nepal is het behoorlijk
bewolkt en anders dan in het zeer warme Doha een stuk koeler en aangenamer. Als
na enige tijd onze bagage van de band komt zij we blij dat die het vliegtuig in
Londen ook heeft gehaald. Het ter plaatse aanvragen van een visum blijkt
gelukkig een fluitje van € 25,00 en is binnen enkele minuten geregeld. Als we
buiten komen zien we overal mensen met bordjes staan maar nergens iemand met
onze namen erop. Gelukkig verdwijnt de hoofdpijn en misselijkheid snel maar we zijn nog echt
doorreisd en verlangen naar een bed. 13/10/04 (Dhulikel) Zittend op het dakterras van ons hotel kijk ik uit over een groene vallei
waarvan de horizon wordt afgebakend door een grote band besneeuwde bergen zover
het oog kan reiken. Om ons heen het geluid van krekels en diverse vogels en het
gebabbel van de andere gasten, zo hebben we net mogen meegenieten van een
beschrijving van een anti snurk operatie, en af en toe overvliegende vliegtuigen
en helikopters die toeristen en goederen naar Lukla brengen. Een hangmat en we
waren niet ver van de hemel af geweest. Omdat we morgen vroeg moeten opstaan en ons klokje het tijdens de heenreis heeft begeven zijn we vanmiddag even de stad in gewandeld en hebben voor 60 rupees (€1,00 = 86 Rupees) een nieuw wekkertje. Als we ’s avonds lekker aan een curry zitten komt er een grote groep Nederlanders het restaurant in, we is onze rust denken we in eerste instantie. Onze verbazing is echter groot als we ineens Frie en José, twee groepsgenoten van onze Peru reis in 2000, binnen zien komen. Na de kennismaking vertellen ze dat na de reis naar Peru, wat hun eerste verre reis was, reislustig zijn geworden en de afgelopen jaren Vietnam, China en nu dus Nepal en Tibet zijn geweest. Ze wilden in 2001 al naar Nepal maar werden toen gehinderd door een negatief reisadvies. (Dat op het moment van schrijven ook niet direct positief is, maar negatieve adviezen worden geloof ik niet meer gegeven, eerder een waarschuwing.) Gelukkig wordt het hier om 18:30 al donker en gaan we vroeg naar bed zodat
vroeg opstaan niet zo heel erg meer is. Morgen met de auto naar Jiri, een ritje
van ca 7 uur
Van: AnneJent Hoekstra Donderdag, 14-10-2004 (Dhulikel - Jiri) Jiri, daar waar de weg ophoudt weg te zijn ligt Jiri. Een dorp dat uit alleen maar lodges lijkt te bestaan waar de bevolking in een soort serene rust lijkt te wachten op ons, de trekkers. Aan de registratieboeken bij de diverse checkpoints te zien zijn het er op het moment echter te weinig om zelfs maar 10% van de beschikbare kamers te vullen. De stemming in het dorp geeft ons echter het gevoel dat iedereen denkt en zit te wachten op “ons”, de oplossing van alle problemen. Maar net als in Benidorm of Turkije, waar een bouwstop geldt in de toeristensector, is de spoeling te dun geworden om voor een belegde boterham te zorgen. We zijn misschien de oplossing maar ook de oorzaak van hele andere problemen. Na een rondje door het dorp hebben we het dan ook wel gezien. We trekken ons terug met op een met glas afgesloten veranda met een “big pot of black tea”.
Vrijdag, 15-10-2004 (Jiri-Deurali, ca 9 uur) Na een ontbijt van pannenkoeken (denk om de tussen “n”) staan we nog even te
prutsen met het waterfilter en de waterzakken maar dan kunnen we eindelijk gaan.
Aan het einde van de weg begint een pad dat na eerst een stukje af te dalen een
scherpe bocht maakt om vervolgens aan een stevige klim te beginnen. Gelukkig is
het weer goed en lopen we een heel stuk door de schaduw, want klimmen in de
volle zon is op deze hoogte (ca 1800m) erg warm.
Zaterdag, 16-10-2004 (Deurali-Kinja, ca 5,5 uur) Vanochtend vroeg opgestaan om naar wens van Sonam onze gids op tijd te kunnen
vertrekken. Als we aan het ontbijt van een lekkere pannenkoek en thee zitten
worden we echter geconfronteerd met een steeds groter wordende groep jongemannen
met pistolen, geweren en zelfs een granaatwerper. We worden dat ook een beetje
zenuwachtig als ze precies bij onze lodge besluiten te pauzeren. Waar wij door
de wat slordige kleding en eenvoudige schoenen dachten met rebellen te maken te
hebben vertelde Sonam dat het om militairen ging wat ons gemoed een beetje deed
bedaren. De leider, heb nooit in het leger gezeten en weet dus niks van rangen
en standen, maakte ons duidelijk dat we niet eerder dan 15 minuten na hen
mochten vertrekken in verband met het mogelijk tegenkomen van rebellen en het
dan kunnen ontstaan van gevechten. Omdat we daar natuurlijk graag van verschoond
blijven eten we maar wat langzamer. Als de militairen hun tanden hebben gepoetst
en sommigen die het zicht kunnen veroorloven hun koffie ophebben vertrekken ze
langzaam bergaf, het pad op dat wij 15 minuten later zullen nemen. Vlak voordat
we weggaan zien we aan de overkant van het pad een groep russen vertrekken. Vier
stellen van beren van kerels met grote rugzakken en frêle dames, allen voorzien
van een grote koptelefoon en cd-speler. Met groot tempo zien we ze uit het zicht
verdwijnen de wolken in die het dal dat we straks in gaan nog vullen rond dit
tijdstip. De lodge waar we zitten vult zich aan het einde van de middag met meer mensen
die we de eerste dag in Jiri hebben gezien maar die juist de eerste dag een
halve etappe hebben gelopen en vandaag een hele. Zo maken we kennis met ca
twintig andere reizigers doe dezelfde route volgen en we de komende tijd vaker
tegen zullen komen. Ook de groep russen is gearriveerd maar tot onze verbazing
gaan ze toch nog verder en horen we later dat ze inderdaad in het donker met
zaklampjes in Sete zijn aangekomen.
Zondag 17/10/2004 (Kinja – Sete) Doordat we gisteren maar een halve etappe hebben gelopen en we dat vandaag ook doen hoefden we vanochtend niet zo heel vroeg op te staan, dus toen de wekker om 7:00 uur ging waren we lekker uitgerust. Dat is natuurlijk niet zo vreemd als je al om 20:30 naar bed gaat, iets wat vanzelf gaat als je een hele dag hebt gelopen en geen of weinig elektriciteit hebt. Ook hebben we natuurlijk niet zo heel veel te lezen bij ons omdat papier erg zwaar is en alles op onze en Dawa’s rug moet worden meegenomen. Na het ontbijt beginnen we onder een prachtig blauwe hemel aan een lange klim
die ons na circa 4 uur in in Sete moet brengen. Gelukkig loopt een groot deel
van de route langs een beboste bergwand want de zon is al snel op volle sterkte.
Iets waar we bij aankomst bij de lodge in Sete dan ook volop van genieten door
heerlijk buiten op een grasveldje aan grote tafels te lunchen, thee te drinken
en wat te lezen. Sommigen doen de was, want ook al zijn we nog maar enkele dagen
onderweg, je moet elke geschikte kans grijpen want de toekomst is ongewis. Als ’s middags de zon achter de wolken verdwijnt en het een stuk kouder wordt besluiten we nog een middagdutje te gaan doen, een van de vele voordelen van een reis naar een omgeving waar je volledig verstoken bent van alles dat het leven zo comfortabel maakt in het vrije westen. Heerlijk onthaasten.
|
Waarheen? Daarheen!Na lang zoeken op het internet en het lezen van reisverhalen van andere reizigers hebben we besloten wat we in Nepal gaan doen. Ons oog is gevallen op een wandelreis reis van Kathmandu per bus naar Jiri om vanaf daar te voet naar Gokyo (4750m) te lopen. In de eerste week lopende door groen landbouwgebied komen we steeds dichter bij de Himalaya. Bijna elke stap vooruit brengt ons een stukje hoger op weg naar de vijf felblauwe heilige meren van Gokyo. Vanuit Gokyo maken we vervolgens enige dagtochten ondermeer naar de Gokyo Ri vanaf waar we bij helder weer de indrukwekkende verschijning van de Mount Everest hopen te aanschouwen en naar Knobby View (5553m) vanaf waar we in één oogopslag 4 van de 6 hoogste bergen ter wereld kunnen zien: Everest, Lhotse, Makalu en Cho Oyu. We hebben er zin in maar moeten nog wel een beetje aan onze conditie gaan werken, we willen en zullen op de top komen... Info op het webHieronder een overzicht van de links die wij gebruiken bij het voorbereiden op onze reis. Nepal (landeninfo)Algemene informatie over Nepal. Nepal forum Forum vol vragen en antwoorden over Nepal. Nepal pagina Pagina vol links naar Nepal gerelateerde sites. Nepalnews Dagelijks het laatste nieuws over de situatie in Nepal (Engelstalig) Nepalese kookkunsten Voor je reis alvast wennen aan het eten, hier vindt je diverse Nepalese gerechten. (Engels) Hoe hoog is die berg Eindelijk een lijstje van alle hogere toppen in Nepal, inclusief de hoogtes. (Engels) Hoe blijf ik gezond in de hoogte Een boekje van het Koninklijk Instituut voor de Tropen vol met tips over hoe je lichaam het beste blijft presteren op grote hoogtes. Himalaya Ook Michael Palin is op het idee gekomen de himalaya te bezoeken. De tv-serie en het bijbehorende boek zijn in de maak. SNP Al 20 jaar in wandelreizen, individueel en in groepsverband door heel de wereld. Snowleopard Reisorganisatie met ruim 20 jaar ervaring in Nepal. Wat vooraf gingOmdat we in Nepal naar grotere hoogtes willen stijgen zijn we sinds kort begonnen met het verbeteren van onze toch al redelijke conditie. Zoals jullie in ons Peru 2002 verhaal hebben kunnen lezen doet hoogte iets met het menselijk lichaam dat er voor zorgt dat de te verwachten prestaties moeilijk van tevoren te bepalen zijn. Om de kans zo groot mogelijk te maken dit keer het doel van ruim 5.500 meter te halen willen we dus zo veel mogelijk uitsluiten. We lopen dus al weer regelmatig Pieterpad etappes in ons vlakke landje. Proppen er binnenkort wat Drentepad etappes tussen, lopen twee tot drie keer in de week hard en zoeken daarbij zoveel mogelijk heuveltjes op in ons mooie Noorder Plantsoen. Hima Alaya
Sinds jaren heb ik weer eens een boek gelezen. In bijna een ruk door het boek Hima Alaya van Christel Helsen dat een tocht van Lukla naar onder meer Gokyo en Base Camp Everest op zeer gedetaileerde en aardige wijze beschrijft. Een leuke eerste kennismaking met het wandelen van een tocht door de Himalaya. Lees meer....ConditieNatuurlijk zijn we de afgelopen jaren regelmatig op grote hoogte geweest maar niet altijd op eigen kracht. Dit jaar willen we daar verandering in brengen en zijn dus al vroeg begonnen met het kweken van een goede conditie. We lopen regelmatig ons rondje waarbij we zoveel mogelijk heuveltjes proberen mee te pikken. Daarnaast lopen we zoveel mogelijk etappes van het Pieterpad, af en toe met rugzak en tent, en af en toe een GPS route. En natuurlijk een paar lange weekenden met de rugzak door de ardennen, niet echt een vervanging voor de Himalaya maar wel dicht bij.
Om weer een beetje stijgen en dalen in de benen te krijgen besloten we in de auto te stappen om te kijken of de heuvels in Luxemburg er nog mooi bij lagen en dat lagen ze.
De afgelopen jaren hebben we in verloren weekenden delen van de GR5* aan elkaar geknoopt en zo bijna het gehele stuk dat door Luxemburg loopt afgelopen. Tijd om deze keer een ander pad uit te proberen dat door diverse wandelaars op internet hoog aangeschreven stond; Sentier de la Haute Sûre. Een pad, te herkennen aan gele rechthoekjes op aluminium bordjes of aan eenvoudige gele verfstreepjes op bomen en muurtjes, dat loopt van Martelange tot Ettelbruck langs de benedenloop van de rivier de Sûre. Vanwege een betere openbaar vervoerverbinding lopen wij het pad in omgekeerde richting, dus van Ettelbruck naar Martelange maar slaan na Esch sur Sûre af via de E3 richting Wiltz om daar de trein naar Ettelbruck weer te kunnen nemen. Wordt mischien vervolgd.... *Grande Randonee 5 (GR5) is een lange afstand wandelpad dat loopt van Hoek van Holland, via Maastricht door Luxemburg door de Franse Alpen naar Nice. |
Een behulpzaam iemand zorgt er voor dat we
bij de juiste persoon terechtkomen en 15 minuten later zitten wij in een taxi
naar Kathmandu. We worden eerst naar het International Guesthoude gebracht, het
hotel waar we aan het einde van de reis weer komen, waar we worden opgewacht
door een contactpersoon van Thamserku die ons naar Dhulikel zal brengen. Maar
eerst genieten we van een kopje thee en een sandwich in een door de zon heerlijk
opgewarmde prachtige tuin.
Als we eindelijk zijn vertrokken blijkt hoe groot Kathmandu
is. Na een uur rijden aan de verkeerde kant, wat gelukkig iedereen hier doet
anders was een ongeluk niet te vermijden geweest, zijn we de stad nog niet uit.
We moeten onderweg nog wat contant geld halen uit een geldautomaat om er voor te
zorgen dat we naast onze dollars ook een voorraadje rupees te hebben (hier gaan
we overigens de mist in, zie het vervolg van ons verhaal). Na twee uur rijden
komen we eindelijk op de plaats van bestemming aan; High View Resort. 
Maar van veel “view” is geen sprake meer, de wolken hebben
het gewonnen van de zon en hebben de vallei gevuld met alles behalve
zonnestralen.
Eindelijk mogen we vertrekken al moeten we het stramme lijf
nog een beetje opwarmen door rustig te beginnen. Toch komen we de russen al snel
tegen, een van de dames heeft een knieblessure en kan het tempo niet bijhouden.
Ook wij merken al snel dat de lange tocht van gisteren meer van ons heeft
gevergd dan we hadden verwacht en we halen dan ook lang niet het tempo dat nodig
is om de geplande etappe te kunnen halen. Gelukkig hadden we hier thuis al een
beetje op geanticipeerd en hebben we wat extra dagen ingekocht die we zelf in
overleg met de gids mogen opnemen. Als we tegen 14:00 uur dan ook eindelijk in
het dorp halverwege de etappe aankomen voor de lunch besluiten we er maar een
halve etappe van te maken en dat morgen weer te doen zodat we twee halve etappes
hebben om een beetje te wennen. Onze gids Sonam vind onze beslissing wel goed
want ook hij ziet wel in dat het tempo te laag is om voor het donker het
einddoel te halen. We moeten wat dat betreft nog een beetje aan elkaar wennen.
Als we later in de middag eindelijk een lunch hebben gekregen komen er
een drietal mannen binnen met pistolen op de heup. Dit keer blijkt het wel om
communistische rebellen te gaan en wordt ons vriendelijk doch dringend om een
financiële bijdrage in de strijd tegen de staat aan te gaan voor het grotere
goed. Omdat we mensen met pistolen aan de riem niet tegen ons in het harnas
willen jagen betalen we de gevraagde bijdrage van NRS 1100,- (€ 14,-) per
persoon. Om te voorkomen dat we in het volgende dorp weer een bijdrage moeten
betalen krijgen we een persoonlijk door de lokale rebellenleider ondertekend
bonnetje. 
Mireille en ik genieten bij de lunch van een heerlijk Nepalees brood
met gebakken eitjes en een big pot of black tea die hier bestaat uit een grote
thermoskan van ongeveer 
