Van: AnneJent Hoekstra Eindelijk is het dan zo ver. De laatste voorbereidingen zoals het halen van wat dollars zijn gedaan. Allebei nog even naar de kapper voor een "makkelijk" kapsel waar we de komende 4 weken niet te veel aandacht aan hoeven te geven en we zijn er klaar voor. De woonkamer bezaaid met kleding en uitrusting. Aan de ene kant de tent met slaapmatjes en slaapzakken, keuken, alle kleding, wat droogvoer en een hele rits aan diversen. En aan de andere kant twee rugzakken... Kijkend naar de grootte van de ene stapel en de afmetingen van de rugzakken lijken ze onverenigbaar. Dat wordt dus proppen en als het echt niet anders kan nog harder proppen. Gelukkig is een rugzak altijd groter dan hij lijkt, als je maar hard genoeg propt...
Peru, vooral bekent van de vele Inca ruines, Nazca lijnen en het Lichtend Pad (Sendero Luminoso), licht aan de westkant van Zuid Amerika boven Chili en Bolivia, naast Brazilië en onder Equador en Colombia. Peru heeft een grote variatie aan klimaten en omgevingen, van de woestijnachtige kuststreek naar de hoogvlaktes in de Andes naar de uitlopers van het tropische regenwoud. (De welbekende Amazone rivier vind zijn oorsprong in Peru).
Circa 31 x zo groot als Nederland en maar anderhalf keer zoveel inwoners waarvan er ook nog eens zo'n 7 miljoen bij elkaar in een stad zijn gaan wonen zorgt er voor dat het een vrij dunbevolkt land is. (klik hier voor meer informatie) Een omgeving dus waar je nog echt stilte kunt vinden, dagen kunt rondlopen zonder iemand tegen te komen, maar waar je je ook kunt storten in een mensenmenigte van ruim 7 miljoen.. Waar vind je dat nog in Nederland tegenwoordig:-)
Wij gaan ons voornamelijk richten op het Andes gebergte, na het welbekende Himalaya gebergte het hoogste ter wereld, om te beginnen in Huaraz. Een kleine stad op ca 3100m boven NAP liggend tussen de Cordillera Negra en de Cordillera Blanca (De een zonder sneeuw en de ander....), een van de mooiste berggebieden ter wereld volgens kenners. Hier zullen we een aantal dagen gaan wennen aan de hoogte, of meer aan het lage zuurstofgehalte, en eerst even lekker uitrusten van een jaar hard werken. Maar daarover lees je meer in deel twee...
Oja.. Het tijdsverschil met Nederland is 6 uur.... (voor de mindere rekenwonders, jullie dus: 9 uur 's ochtends in Nederland is dus 3 uur 's nachts in Peru)
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Langzaam worden we in onze stoel gedrukt, buiten ontstaat een oorverdovend gebrul en steeds sneller rijden we over de startbaan... Langzaam komt de neus van het vliegtuig omhoog en gelukkig volgt de rest spoedig. We zijn weg, dag Nederland. Steeds kleiner wordt het tot in de puntjes verzorgde landje onder ons, op weg naar een andere bestemming; Peru.  Na een tussenstop in Madrid waar we moeten overstappen op een groter vliegtuig mogen we nog ruim 11 uur vertoeven in een grote buis samen met nog 259 andere mensen. Geklemd tussen de twee leuningen van een stoel met het formaat van een bureaustoel word je langzaam gemarteld door het geluid van de motoren, de standaard vliegtuigmaaltijden (gelukkig ook wat eigen broodjes mee, we blijven Hollanders :-), een behoorlijke portie turbulentie en de droge airconditioned lucht. De hele wereld leek wel bewolkt, zelfs tot een hoogte van ca 39000ft / 12000m totdat er plotseling een gat valt in de bewolking.. En wat zien we? Een plantsoen, en wat een opscheppers zijn die Brazilianen zeg, het hield maar niet op. Duizenden kilometers lang boom na boom na boom... Volgens mij zit elke aannemer te watertanden bij de gedachte aan de opdracht om daar de Engelse landschapsstijl weer te herstellen. (Zoals in het Groningse Noorderplantsoen:-)De landing in het immer (bijna dan) bewolkte Lima was er een die de handen op elkaar deed gaan, het einde van een lange vliegreis waarbij we ondertussen al bijna 24 uur onderweg waren. Op het vliegveld stond er ineens iemand bij de uitgang met een bordje in de hand waarop "AnneJent en Mireille" was geschreven. Dat is wel erg toevallig, we zijn er dus maar naartoe gegaan. Na een wilde autorit door het spitsuur in Lima (zoals we weten een stad met ruim 7 miljoen inwoners) waarbij we telkens hoogst verbaasd waren van de soepelheid van het verkeer (Iedereen rijdt om iedereen heen en dankzij de claxon gebeurt er niets, en ze worden ook niet kwaad. Iets voor Nederland wellicht?), komen we aan bij het door ons via het internet uitgezochte hostal "Safe in Lima". Tijd voor een kop thee en dan een lekker bed.
Na 's nachts enkele keren wakker te zijn geworden door hanen die beslist geen Swatch om de enkel hebben (kraaien om 3 uur...!) en een enkel hondengevecht barst de stad om 7 uur weer echt los. Overal mensen, radio's en auto's zonder uitlaat. Kortom we zijn op de plaats van bestemming.
Dinsdag, 17 september 2002
Na een welverdiende douche zijn we na veel waarschuwingen, do's en dont's de stad ingegaan en gewoon lekker gedaan waar we zin in hadden. Eerst lekker ontbeten in een tentje waar we twee jaar geleden ook zijn begonnen (Chef's cafe in Miraflores voor de Peru gangers onder ons) en daarna lopend naar het Museo de Oro (Goudmuseum).. Een tocht die ons langs veertig blokken zou leiden waarbij we steeds door heel verschillende omgevingen kwamen.
 Elk blok heeft een eigen thema, van snoepkraampjes tot autobanden. Na verloop van tijd bleek het toch wel erg ver lopen en hebben we een taxi staande gehouden, wat in Lima niet echt moeilijk is; je stapt naar de stoeprand en er stopt er een (soms meerdere) voor je. Bijna alle auto's in Lima zijn taxi's en als het er niet op staat zijn ze het toch.Na een stevige onderhandeling waarbij we van 5 naar 4 soles zijn gegaan brengt de taxi ons in snelle vaart naar het museum. Het museum herbergt de oude goudschatten uit de verschillende culturen die Peru en omliggende landen hebben bevolkt, van de Moche tot de Inca's. Niet goudschatten zoals wij ze ons voorstellen, blinkend en met edelstenen ingelegd, maar goud dat bewerkt is tot kronen en gebruiksvoorwerpen in een tijd dat wij in Europa ons nog bezighielden met stokjes en steentjes. Erg mooi om te zien, leuk om jezelf voor te stellen hoe het geweest moet zijn in een tijd dat mensen daar mee bezigwaren. Stel je voor dag in dag uit niets anders doen dan miniscuul kleine kraaltjes uit goud maken en ze dan tot een ketting te rijgen. In Nederland kennen wij de uitdrukking monnikenwerk, maar ik noem het liever Incawerk!
In de namiddag en avond zijn we de wijk Barranco ingedoken (onze wijk dus) en hebben we genoten van culinaire hoogstandjes. Het uitzicht op de Grote Oceaan werd enigzins bemoeilijkt door de laaghangende bewolking (ook wel mist genoemd). Lima wordt niet voor niets de trieste stad ter wereld genoemd. 4 maanden per jaar kunnen de inwoners genieten van de zon, de rest van het jaar moeten ze maar aannemen dat hij er is, want achter de wolken schijnt toch de zon? Wij kunnen dit volmondig beamen omdat wij erboven gezeten hebben en van een mooi zonnig weertje afdaalden in een grauwe druilerige wereld.
Woensdag, 18 september 2002
Om 12.00 moeten we bij ons hostal klaar staan om naar het busstation te worden gebracht waar we om 13.00 gaan vertrekken naar Huaraz. Dat betekent dus dat we tot 12.00 kunnen genieten van ...
 ja je gelooft het niet, net die ene dag zon tussen al die druilerige dagen. Snel naar de kust dus waar we kunnen genieten van een prachtig zicht op de branding doorspikkelt met hier en daar een pelikaan. Na nog wat proviand ingeslagen te hebben voor onderweg gaan we terug naar het hostal en worden we gezamenlijk met een tweetal Belgen, die vandaag dezelfde reis ondernemen, naar het busstation gebracht. Daar wacht ons de meest luxe bus op die we ooit gezien hebben. Uitgerust met 2 chauffeurs, 1 hostess, airconditioning, warme en koude maaltijden, video (helaas spaanstalig Men in Black oftewel Los Hombres negros! dat moet niet kloppen met den lippen (Urbanus).
 In circa 8 uur worden we 300 km verderop en 3000m hoger gedropt in een reeds door de nacht overvallen Huaraz.Overal om ons heen proberen taxichauffeurs hun diensten aan te bieden maar na 8 uur in een weliswaar zeer comfortabele stoel te hebben gezeten, ontstaat bij ons de behoefte de rugzak eindelijk eens zelf op de nek te nemen, voor het eerst in deze vakantie.
Daar staan we dan! Waarheen nu? Naar Jo's Place dan maar. Lopend op het kaartje uit een van onze reisboeken komen we na veel omzwervingen eindelijk op de goede plaats aan om daar te ontdekken dat ze vol zitten. MAAR..... de buurvrouw tegenover heeft misschien nog wel een plekje, of we misschien even mee willen lopen? Tuurlijk..
Donderdag, 19 september 2002
Wakker geworden in een kamer met eigen toilet en douche (Een soort elektrische waterkoker boven je hoofd waar het water verwarmd wordt terwijl je er onder staat, wel oppassen dat je terwijl je onder de douche staat niet metalen voorwerpen zoals de waterkraan aanraakt, %&#". Scheelt overigens wel in het gel gebruik ;-), hebben we het niet gek getroffen bij de buurvrouw. We mogen zolang blijven als we willen en dat voor maar 15Sol per nacht (1 Euro is 1 Dollar is 3,5 Sol), we willen hier dus niet meer weg....
Na een brunch in een vegetarisch restaurant waar we genieten van een panne(n)koek bedenken we dat we nog een mailtje moeten sturen.....
PS. Het tijdsverschil tussen Peru en Nederland is niet 6 maar 7 uur... Komt door de zomertijd of de wintertijd. Doordat de klok een uur vooruit of achteruit wordt gezet moet je een uur eerder of later naar bed en wordt het 's ochtends een uur eerder of later licht.. Omdat ze dat hier niet of wel doen ontstaat er dus een groter of kleiner verschil. Daarom dus...
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Taxi o collectivo? Collectivo..! Je neemt een Toyota HiAce bestelbusje (ongeveer zoals een Mercedes Vito) zet er een paar bankjes in en je hebt een collectivo. Welgeteld 18 zitplaatsen, maar als er meer mensen mee willen schikt iedereen een beetje in. Daar zit je dan als langere Europeaan tussen de kortere Peruaantjes. Nee, sorry, die knie kan echt niet uit het pad, dat past gewoon niet. Met 22 man, een autoband, een baal rijst, een takkenbos, 5 balen met levensmiddelen en 2 rugzakken op weg naar Pitec. Over een weg die je geen weg kunt noemen met een gangetje van 20km/h over een karrenspoor uit de tijd dat het wiel nog uitgevonden moest worden. Vandaag maken we voor het eerst te voet kennis met de Andes, we gaan een dagtochtje maken waarbij we naar de 4450m gaan klimmen. Helaas nog een maatje te hoog, bij 4250m moeten we wegens een snelopkomende hoofdpijn en misselijkheid bij Mireille rechtsomkeert maken en weer afdalen. Nog niet genoeg EPO opgebouwd dus. Maar we hebben nog een paar dagen en we zetten ons bloed hard aan het werk om meer rode bloedlichaampjes aan te maken. Gelukkig gaat het verder goed, geen hoofdpijn tijdens de nacht, boven verwachting eigenlijk.
Gelukkig stond het busje dat nu ineens geen collectivo meer was maar een expresso was geworden nog te wachten. Na overleg met de chauffeur dat hij nog graag een uurtje wil wachten om te kijken of hij nog meer passajeros dan ons op kan pikken besluiten we de tijd te doden door een Opkikker (soort cup-a-soup) te maken. Onze bewegingen werden door 3 paar ogen nauwlettend gevolgd. (2 honden en 1 klein Peruaantje) De honden hebben we blij gemaakt met de restjes van bonen in tomatensaus en het Peruaantje hebben we de koning te rijk gemaakt door hem een pen (let wel een balpen, klikklakklikklak....) en een plak cake te geven. Dat was toch erg duur om zo maar weg te geven vroeg hij nog? Welnee slechts 1 sol (ca 30 eurocent) maar ja voor 1 sol kun je toch al heel veel doen hier..... Na 1,5 uur tevergeefs wachten op meerdere passagiers aanvaarden we de terugweg naar het circa 10km verderop gelegen Huaraz, dat al een beetje ons thuis aan het worden is. Tijdens de bijna 1,5 uur durende terugtocht wordt de bus steeds voller, maar tot onze vreugde bereiken we niet meer de vulgraad van de heenweg. Eén avontuur derhalve (voor 2 Hollanders die niets gewend zijn tenminste). Thuisgekomen snel nog even douchen voordat het water op is. De luxe van altijd water uit de kraan hebben we niet, elektriciteit daarentegen hebben we wel.
Net 6 dagen weg, en al het gevoel tijden weg te zijn. Het contrast met thuis is dan ook zo groot dat je helemaal de tijd niet hebt om aan thuis te denken (naar wie sturen we dit ook al weer en waarom?). Wat heel erg opvalt is het klasseverschil, al is het volgens ons hier kleiner dan in Zuid-Peru. Kijk je naar de jeugd, dan zie je de ene met een walkman en in mooie kleren voor school staan, terwijl de ander in voddige kleren schoenenpoetser is op de Plaza de Armas. (Plaza de Armas: plein in of nabij het centrum van elk plaatsje groot of klein, maakt niet uit elk gehucht heeft er wel één. Vaak vierkant met bijna altijd een standbeeld in het midden en verder rijkelijk voorzien van bankjes.) Bij ons heb je natuurlijk ook klasseverschillen, maar bij ons ligt de ondergrens op een veel hoger niveau waardoor het veel beter verborgen blijft. ("stille armoede" noemen we dat).
Vandaag zijn we druk met de voorbereidingen voor onze Santa Cruz trek, waar we morgen mee willen beginnen. Vanochtend nog even de was naar de wasserette gebracht zodat we fris en fruitig aan onze tocht kunnen beginnen. (Was het in Nederland maar zo goedkoop (1 Euro per kilo) dan ging de wasmachine gelijk de deur uit....) Vanmiddag nog enkele inkopen doen om ons de komende 5 dagen te kunnen voeden. Morgenochtend gaan we rond 7:00 uur met een collectivo naar Carhuash en vandaar met een taxi o.i.d. naar Cashapampa waar we een arrieros inclusief burro gaan huren die ons de volgende dagen gaat begeleiden tijdens onze tocht. We zullen onze belevenissen vastleggen op papier en ze bij terugkomst weer digitaliseren. Tot die tijd radiostilte dus, Wish us luck!!
PS: had ik (AnneJent) grote plannen gemaakt om heel veel foto's te maken en zelfs af en toe een foto te mailen, heeft mijn camera het begeven, van het ene op het andere moment, helemaal dood. We hebben nog gekeken of we een andere digitale camera konden krijgen maar het digitale tijdperk is hier nog niet zo ver doorgedrongen als bij ons. Vandaag nog proberen om hem zelf te repareren en anders terugvallen op ons backup APS cameraatje (lees: Mireille's toestelletje). (een echte systeembeheerder hé, geen single point of failure (AJ bedoelt: niet voor één gat te vangen!))
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Hoe we zover zijn gekomen? Na onze eerste proefklim, die ook niet succesvol was, hebben we de moed niet laten zakken en zijn we een paar dagen later weloverwogen toch begonnen met de voorbereidingen. Omdat we de trek wilden beginnen in het op 2900m hoogte liggende Cashapampa waar het eenvoudig zou zijn om een arrieros met een burro te huren moesten we de reis daarheen aanvaarden . Omdat het de gewoonte is om als je een arrieros huurt ook voor zijn voedsel te zorgen moesten we dus voor 5 dagen en drie personen drie maaltijden per dag inslaan. Een heleboel eten waarmee je al bijna een rugzak kunt vullen, maar die zat al vol en zoals dat werkt bij rugzakken, als het niet past, moet je harder persen, en dan past het toch. Helaas gaat deze wet van meden en perzen maar tot een bepaald punt op. Op een gegeven moment bereik je toch een punt waarop je een extra tas moet pakken. Twee rugzakken en een tas dus!
"Caraz, Caraz, Carhuaz!" We komen in de buurt van de brug waar alle collectivo's colectief staan te staan. Vandaag gaan we naar Caraz en vandaar naar Cashapampa om morgen lekker vroeg met de trek te beginnen. We zoeken een niet te volle Collectivo uit met voldoende ruimte op het dak en twee zitplaatsen naast elkaar om de 66km lange reis te aanvaarden. "Quanto es?" 3,5 sol = EUR 1,00. Zoals eerder gemeld vult de Collectivo zich vervolgens tot het eerder genoemde niveau alvorens de reis te beginnen. er zullen weinig momenten zijn waarop je letterlijk dichterbij de Peruanen komt. Door het afdalen van Huaraz (= 3100m) naar Caraz (2200m) verloopt de reis vlotjes. In Caraz vinden we vervolgens snel een taxi die ons na enig onderhandelen over de prijs, waarbij we van 50 naar 35 sol dalen (het onderhandelingstalent van Mireille), naar Cashapampa wil brengen. Over een weg uit het pre-stenen tijdperk (ik zou er m'n eigen auto nooit aan wagen, als ik er een had :-) rijden en glijden we naar Cashapampa (2900m) waar we circa een uur later aankomen.
Drie uur 's middags, maandag, in Cashapampa het einde van de bewoonde wereld. Geen hotels, winkels, restaurants, maar wel een camping! Omdat we vandaag niet meer willen beginnen aan de trek, gaan we een nachtje kamperen. We hebben met Julio Glorez afgesproken dat hij ons de volgende ochtend op komt halen met zijn burro om ons gedurende de komende 5 dagen te begeleiden tijdens de trek waarbij de burro (ezel) het eten en de rugzak van Mireille zal dragen.
We zetten de tent op op een heel mooi veldje en krijgen al spoedig gezelschap van een Duits stel dat met een andere trek bezig is. Twee tentjes in the middle-of-nowhere.
Omdat het om 18.15 uur al donker wordt besluiten we maar eens vroeg naar bed te gaan. Het eten net achter de kiezen liggen we er om kwart voor zeven in, de nacht verlicht door de enige gloeilamp in het hele dorp, voor de kerk. Al snel begin het te regenen en voor we het weten sta ik (AJ) buiten in de regen om toch maar wat extra scheerlijnen te zetten om de opkomende wind te weerstaan. Een nachtje in een tent en gelijk een storm(pje), maar wel midden in de Andes!
De volgende ochtend gelukkig stralend weer zodat we vol goede moed kunnen beginnen. Na met beleid alle bepakking op de ezel te hebben vastgesjord gaan we van start. Direct buiten het dorp begint het pad op te lopen en moet het ons de eerste dag 950 m hoger brengen. Maar helaas, zoals reeds vermeld blijkt het een te grote martelgang voor Mireille. Met de hoogte valt helaas niet te spotten. We nemen dus het moeilijke besluit om terug te keren. Na een sprint om de vooruitgelopen Julio van ons besluit op de hoogte te brengen maken we toch eerst maar een maaltijd want de dag is al een heel stuk gevorderd. Uiteindelijk hebben we toch ca. 650m geklommen en dus ook weer gedaald en al met al 13km gelopen.
Terug in Cashapampa dient een taxi zich al aan. Een Collectivo taxi ditmaal (je neemt een Toyota stationcar (formaat Opel Astra) zet 6 mensen op de achterbank, 2 op de passagierstoel en de bagage achterin en je hebt een volle auto!) Voor maar 6 sol staan we weer in Caraz naast alweer een andere Collectivo die ons voor 3,5 sol weer naar Huaraz brengt. Een reis die ditmaal vanwege het stijgende karakter van de weg rustiger verloopt en dus wat langer duurt.
Terug in Huaraz is er ditmaal wel plaats bij Jo's Place (for trekkers and backpackers) en vinden we het toch wel jammer dat we er niet eerder terecht konden. Jo heeft een heel leuk plekje weten te maken van zijn hostal. (Aangeraden door AnneJent en Mireille dus!) Omdat we nu ineens meer tijd over hebben besluiten we een extra trip richting Arequipa in te lassen voor we naar Cusco vertrekken. Snel naar Movil Tours om tickets terug naar Lima te regelen.
Woensdag
Om 13:00 vertrekt onze bus, nog even de tijd om lekker te ontbijten bij een van onze favoriete restaurantjes (weer panne(n)koeken), ditmaal bij het vegetarische restaurant. (Ook bij Patrick en bij het lachende Peruaantje, kunnen we ze van harte aanbevelen). De zitplaatsen die we hebben geregeld blijken direct achter de panoramavoorruit te zitten, een prachtig uitzicht hoog boven alles uit dus. De reis naar Lima verloopt erg goed en we genieten van het uitzicht en de manier van reizen zo per bus dat we bijna spijt hebben dat we voor de reis naar Arequipa vliegtickets hebben laten regelen....
Als bij aankomst in Lima blijkt dat onze vlucht net gecancelled is hebben we daar dan ook weinig moeite mee en regelen zelf een paar bustickets voor de reis naar Arequipa. Omdat de stoelnummers 3 en 4 ons wel waren bevallen was de keus deze keer makkelijk.
Donderdag
Om 16:00 uur pas vertrekt onze bus dus hebben we nog even de tijd. Na het ophalen van de bustickets besluiten we dan ook om wat tijd te doden in Miraflores. Eerst even lekker ontbijten bij het gerenommeerde Chef's Cafe waar de broodjes en koffie estupendo zijn (de Thee van AJ natuurlijk ook). Daarna gaan we ons even lekker vergapen aan de artikelen in een supermarkt om vervolgens een tijdje op een bankje naar mensen te gaan zitten kijken in het park. Omdat je in elk land toch ook even moet controleren of de Mc Donalds inderdaad even goed is probeert AnneJent de plaatselijke Big Mac even uit (een 7 op de Big Mac Index, alvast voor Kassa!). Na al het versterken van de inwendige mens is nu toch de tijd aangebroken om langzaam de rugzakken op te gaan halen bij "Safe in Lima", waar we hebben overnacht, om op tijd bij de busterminal te zijn. Stipt op tijd vertrekt onze bus voor een ca 14 uur durende rit over de Panamerican Highway naar het zuiden...
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Vrijdagochtend 5:30 uur, ruw wakker geschud door de titelsong van Lady en de Vagebond (Disney), wil de hostess graag dat we allemaal weer rechtop gaan zitten zodat ze haar voorgeprogrammeerde taken kan uitvoeren; ons voorzien van broodjes en een kop mierzoete thee. Rechtopzittend rekenen we uit dat we er bijna moeten zijn en besluiten maar geen gebruik te maken van het ons aangeboden ontbijt (Okee, broodjes waren gewoon niet te vreten). Wij willen zo snel mogelijk na aankomst een hotelkamer en nog lekker even uitslapen. Als we niet veel later op de busterminal aankomen vinden we snel een taxichauffeur die ons voor de bodemprijs van 3 Sol door het nog slapende Arequipa naar (een in Lima nog snel opgezocht) hotel brengt. De nachtportier die ons in pyjama gekleed binnenlaat wil blijkbaar snel weer naar bed aangezien hij ons zonder plichtplegingen een kamer geeft, de rest komt later wel.
Als we om 12 uur wakker worden besluiten we dat het tijd is voor een ontbijt. Doordat we bij een eerdere gelegenheid al eens in Arequipa zijn geweest voelen we ons weer helemaal thuis en maken er verder een rustig vakantiedagje van; lekker eten, wat op een bankje in het park zitten, onze schoenen lekker niet laten poetsen en 's avonds lekker naar de bioscoop waar we Windtalkers (met Nicolas Cage) in de originele versie met Spaanse ondertitels gezien hebben (Het was dat... of Stuart Little 2.....).
Zaterdag
Vandaag tickets gehaald voor onze vlucht naar Cusco komende woensdag, verder een heel toeristisch uitje geboekt waarbij we twee dagen geëntertaind worden. De rest van de dag geluierd, gelezen en om nog wat Nederlands nieuws mee te krijgen nog wat geinternet. Hoofdartikel bij www.volkskrant.nl en www.nrc.nl is het gerommel binnen de LPF, en als je nu iets geen nieuws kunt noemen... Verder dus blijkbaar niet al te veel aan de hand in Nederland. Nu weer bedtijd, 't is tenslotte al 21:30 en morgen gaan we naar de Colca Canyon.
Omdat we nu al weer ruim anderhalf uur zitten te tikken bewaren we onze avonturen in de Colca Canyon voor de volgende mail.... Hou je mailbox dus in de gaten..!!
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Tegen onze huidige principes in toch een georganiseerde tour naar de Colca Canyon geboekt. Lekker een paar dagen verplicht vermaak door een ander georganiseerd. 's Ochtends om 8:30 staat er een Servicio Turistico (soort luxe collectivo met een bankje minder en daardoor wat meer beenruimte voor ons westerlingen) voor de deur van ons hotel. Binnen zitten al een stel Peruanen, twee Duitsers en samen met ons stappen twee Australiërs in. Het busje vervolgde zijn weg langs een tweetal andere hostals om nog drie passagiers op te pikken. Met nog een Engelse wereldreizigster en een Spaans stel aan boord kunnen we eindelijk op weg naar Chivay. Omdat de gids nog niet aan boord is stoppen we (how convenient) bij een klein winkeltje even buiten Arequipa om gebruik te maken van het toilet en de laatste inkopen voor de reis te kunnen doen, en natuurlijk wachten op de gids. Als na een kwartier de gids verschijnt kunnen we op weg. Dat dachten we dan....
Direct bij het wegrijden meldt de gids dat ze ziek is, last van de maag (Gebeurt dus gelukkig niet alleen bij ons), en dat ze halverwege zal uitstappen en dat een andere gids het over zal nemen. Geen probleem, kan iedereen gebeuren, toch? Na ca 5 minuten bergop rijden dient het volgende probleempje zich aan; de chauffeur meldt dat de motor aan het oververhitten (kokende motor dus) is en dat we terug moeten. Kan er ook nog wel bij, het is immers nog vroeg en ook dat kan iedereen overkomen. Weer terug bij het winkeltje (zodat we weer naar het toilet kunnen) wordt er driftig gebeld om een ander busje te regelen. Ons wordt toegezegd dat er over ongeveer 20 minuten vervangend vervoer zal arriveren. ca 30 minuten later begint er onder het internationale gezelschap enige vorm van muiterij te ontstaan, "geld terug, morgen opnieuw, veel te laat" zijn kreten die in verschillende talen (behalve het Nederlands, wij zijn op vakantie) werden geuit en de druk op de gids nam dan ook zichtbaar toe. Om de ernst van de situatie zichtbaar te maken schroeft de chauffeur de dop van de radiator los waarna de inhoud daarvan de hele bus vol stoom zet, moet je dus ook niet doen als de motor met radiator zich onder de voorbank bevindt. Gelukkig geen gewonden, alleen een vette voorruit en een natte bus (onze bagage bevond zich op het dak:-)
Net als de meeste mensen een ultimatum gaan stellen en voor 11:00 een busje willen hebben of anders terug willen komt het vervangend vervoer voorgereden. Saved by the bell, 10:55 uur. Het nieuwe busje heeft zelfs nog iets meer beenruimte (ergo nog iets minder stoelen) en na afscheid te hebben genomen van de chauffeur met zijn defecte bus en het Spaanse stel bij wie het horloge blijkbaar iets voor liep vervolgen we dan eindelijk onze weg, beter maar zo, anders hadden er twee personen op het dak plaats moeten nemen. Na het eerste uur over een perfecte asfaltweg te hebben gereden houdt deze midden in de bergen ineens op en verandert in een van de eerder genoemde pre-stenentijdperk wegen. Met een lager tempo, goede vering (iets lucht uit de banden laten lopen) en flink wat Mate (thee) de Coca (inderdaad de plant waar ze cocaïne van kunnen maken) maakt het ons niet meer uit.... Op de Altiplano rijden we nog bijna een paar Vicuña's van de sokken, zijn erg schuwe (jaja) lama-achtigen, die erg goed kunnen poseren voor onze foto's die we net als op safari vanuit het busje door het open raam schieten. Even later komen we op het hoogste punt van de reis onze nieuwe gids tegen in een tegemoet komend busje, gids twee dus (onthouden!).
Als we tegen half vier Chivay binnen rijden zijn we toe aan een lunch en worden zoals dat hoort bij dit soort reisjes bij een van de lokale restaurantjes binnengeloodst. We beginnen weer te ontdekken waarom we ook al weer niet gekozen hadden voor een georganiseerde reis maar besluiten nog maar even gewoon mee te spelen. Na de maaltijd worden we naar ons hotel gebracht waar we ca een uur de tijd hebben om bij te komen alvorens we worden opgehaald voor een bezoek aan de Aguas Calientes (heetwaterbronnen). Na dit bezoek staat er een Peña (folkloristische feestavond) voor de boeg, waar wij overigens hartelijk voor bedanken (been there, done that) en blijven lekker tot sluitingstijd soaken in het 40 graden warme water. Als we dan als allerlaatste het bad verlaten, het licht gaat direct na ons uit, om terug te lopen naar Chivay vraagt ons een politieagent (Policia Turistico) of wij gaan lopen en of hij ons mag begeleiden. Gedrieën lopen we onder het licht van ons zaklampje door de echt pikdonkere nacht. Boven ons de sterren en planeten, zelfs de melkweg is goed zichtbaar, en voor ons de schaars door ons zaklampje verlichte weg. De agent vraagt honderd uit over Nederland en onze gebruiken en vertelt tevens veel over het Peruaanse leven, komen die Spaanse lessen toch nog goed van pas (handen en voeten werken niet echt goed als je geen hand voor ogen ziet).
Terug in het centrum van Chivay nemen we afscheid van onze persoonlijk escorte en zoeken we een restaurantje zonder muziek om van een avondmaal te genieten, Alpaca dus (ook een lama-achtige, maar dan minder schuw:-) voor AnneJent en Trucha (Forel) voor Mireille. Daarna lekker vroeg naar bed want morgen moeten we vroeg uit de veren om naar de Condors te gaan kijken. Eindelijk een lekker koude nacht, lekker ons thermisch ondergoed proberen. Om er zeker van te zijn dat we op tijd op zijn nemen we de eerste van de twee genoemde tijden; staan dus om 5:00 uur op. Natuurlijk zijn we weer te vroeg, 5:30 blijkt de juiste tijd te zijn maar beter vroeg dan..... Na een simpel ontbijt komt het busje ons ophalen om de reis naar Cruz del Condor te aanvaarden. In totaal ca 2 uur rijden waarbij we zoals dat hoort langs de meest genante tafereeltjes worden geleid; kleine meisjes en jongetjes in klederdracht met allerhande lama-tjes, geitjes en zelfs een arend op de schouder. Leuk om op de foto te zetten, een ziel voor een sol. We kijken dus maar even de andere kant op.
Tegen de tijd dat we eindelijk bij het Cruz del Condor aankomen staat de zon al hoog aan de hemel en moet er dus al ruim voldoende thermiek zijn om de luie Condors omhoog te stuwen en zijn rondjes voor de in ruime mate toegestroomde toeristen uit te voeren. Als er dan eindelijk een Condor omhoog komt lijkt het bijna alsof we worden aangevallen, een bijna dood ervaring zo indrukwekkend (Relativering van Mireille: de Condor vloog zeer laag recht over ons hoofd heen). Na nog een tweetal Condors te hebben gespot wordt het rustig in Condorland en besluiten we weer terug te gaan. Natuurlijk stoppen we hierbij ook diverse keren bij mooie uitzichtpunten waar natuurlijk (hoe verrassend) ook weer plaatselijke kunstnijverheid te koop aangeboden wordt. Na een korte stop in Chivay waar we ditmaal zelf mogen bepalen waar we willen lunchen, al doet de gids nog een poging een specifiek restaurant aan te bevelen (waar niemand gebruik van maakt), beginnen we weer aan de terugreis naar Arequipa. Beginnend met een stuk asfalt belanden we al snel weer op de bekende rotswegen. Na een uur passeren we een geasfalteerd kruispunt in de middle of nowhere om weer over rots en zandwegen verder te gaan. Bij elke auto, bus en vrachtwagen die passeert worden de raampjes snel dichtgedaan om stofhappen zo veel mogelijk te voorkomen (houdt je haar trouwens wel goed in model, dat stof). Als we weer bij het hoogste punt van de reis komen (4800m) staat daar onze volgende gids (jawel nummer...?) die ons verder zal begeleiden naar Arequipa, de kwaliteit en verstaanbaarheid (van gidsen) wordt trouwens steeds minder. Na een rit die deze keer veel langer leek te duren dan de heenweg staan we gelukkig weer voor ons hostal. Lekker op tijd zodat we nog alle tijd hebben om lekker Turks te gaan eten.
Dinsdag
Vandaag lekker zondag, veel rust en weinig doen.
Woensdag
Als we om 6:00 opstaan om in te pakken is het restaurantje van het hostal nog niet eens open om een kop thee te nemen. Dat moet straks dan maar op de luchthaven. Vandaag gaan we naar Cusco en deze keer lekker met het vliegtuig. Als we dan eindelijk allemaal in het toestel zitten (18 passagiers, 7 crew members en ca 100 lege stoelen) stijgt het toestel zelfs 10 minuten te vroeg op... Een vluchtje van ca 30 minuten waarbij de Andes langzaam van kleur verandert en groen wordt. Als we na een mooie landing snel bij de bagagebanden staan blijkt het toestel dat een uur eerder vanuit Arequipa vertrok met aan boord de twee Australiërs en het Duitse stel ook net geland te zijn... (Ze dachten nog wel zo vroeg te zijn :-). Snel een taxi naar het centrum en dan op zoek naar onderdak dat we binnen 15 minuten vinden. Zo kwam het dat we al om 9:30 ca 450 km verderop aan een ontbijtje konden beginnen. Cusco here we are...!
Van: AnneJent en Mireille vanuit Peru Zittend op het plein moet je heel wat schoenpoetsers, postcard verkopers, aquarel artiesten en andere kleine zelfstandige ondernemers (vanaf ca 3 jaar) van je af houden. Het "No gracias" (no grijze jas op z'n Hagenees) begint er steeds vloeiender uit te komen evenals het soepele "nee" schudden. Soms komen de handelaartjes naast je zitten en beginnen een gesprek waarbij ze zich vaak met de meest fantastische namen voorstellen. Zo hebben we al het genoegen gehad om Tom Cruise en Nicole Kidman naast ons op de bank te hebben evenals onze grote Cowboy held Clint Eastwood (The Good...). Ze zien er trouwens veel jonger uit in het echt, de foto's in de Story zijn echt niet te vertrouwen... Door het wisselende weer is het een waar genoegen om op het plein te vertoeven, je wordt net niet verbrand door de zon door de aanwezigheid van de vele natuurlijke zonneschermpjes (stapelwolkjes worden ze ook wel genoemd). Probleem van het luieren is natuurlijk wel dat het geen spannende verhalen oplevert...
Omdat we nog ruim de tijd hadden hadden we bedacht nog een keer naar Machu Picchu te gaan en er deze keer een hele dag te vertoeven. We wilden het lekker zelf regelen dus op weg naar het station om treinkaartjes naar Aguas Calientes te kopen. Na vele omzwervingen door Cusco op zoek naar het juiste station (er zijn er hier meer, elke trein heeft hier zijn eigen station) komen we tot de ontdekking dat we hier een speciaal soort zijn. Je hebt Peruanen die voor een appel en een ei met de trein kunnen en je hebt melkkoeien die je flink moet flessen. Het eerste kaartje dat ons wordt aangeboden kost maar $73 per persoon. "Veel te hoog" waarna de prijs zakt naar $35 pp voor de backpackerstrein (dezelfde trein, andere coupées). We kunnen dan zaterdag heen en zondag weer terug, maar wij willen rustig aan en dus maandag terug. Kan niet dan zit de trein vol. Dan gaan we toch lekker niet is onze reactie en plotseling is er ineens wel weer ruimte in de trein van maandag. Ze kunnen blijkbaar toveren maar wij hebben er geen zin meer in. Machu Picchu is nog steeds even mooi maar ondertussen wel drie keer zo duur als in onze herinneringen. We besluiten het dus maar bij onze herinneringen te laten en gaan wel wat andere leuke dingen doen. Met de pest erin gaan we weer lekker op het Plaza zitten en zoals dat gaat met de zon in je gezicht, alles ziet er weer prachtig uit....
De dagen een beetje vullen met een paar museumpjes hier en daar, wat kerkjes (Kathedraal dus) en het bezoeken van de vele niet ambulante handeltjes. Als ze niet naar je toe komen moet je er zelf immers maar achteraan (Natuurlijk wel kijken-kijken-niet-kopen, zoals het rasechte Hollanders betaamt). ´s Ochtends lekker ontbijten bij een van door ons gecertificeerde cafeetjes ( Café Extra of de rechterbuurman (staande met de rug naar Café Extra)) waar ze heerlijke sapjes, theetjes en cafe con leche's serveren. Tussen de middag lekker avontuurlijk hier en daar een restaurantje selecteren voor een Sandwich de Pollo (kip) of een hamburguesa. De avond beginnen we natuurlijk in een van de heeeeel vele restaurantjes waarbij het elke keer weer moeilijk is om er een uit te kiezen waar je niet binnen wordt getrokken door de meisjesenjongensdiemeteenmenubijdedeurstaanomklantentelokken.
Zijn gisteren lekker naar Pisac geweest om de markt en de ruïnes te bezoeken. Op weg naar het busstation waar de collectivo's naar Pisac vertrekken vragen we af en toe de weg en worden we steeds verder gestuurd, mas mas bajo... Blijkbaar is het goed te volgen of hebben de taxichauffeurs hier ultrasoon-oren want voor we er zijn wordt ons al een heel goed bod gedaan. Voor uiteindelijk S/. 8.00 (Sol schrijfwijze) worden we naar het 32 km verderop gelegen Pisac gebracht. Een kleine verdere onderhandeling brengt ons voor S/. 6.00 meer (afzetter..!) naar de 6 kilometer verderop gelegen ruïnes hoog boven Pisac. Omdat Mireille al bijna twee weken maagproblemen heeft en dus heel weinig energie uit haar maaltijden haalt nemen we de gemakkelijke weg naar het basiskamp van de toenmalige Inca's. De van energie overlopende (jaja) AnneJent rent nog even naar de bovenste ruïnes om wat foto's te maken (om Mireille te laten zien wat ze gemist heeft :-) en wat energie kwijt te raken. Als we weer bij elkaar zijn besluiten we lopend weer naar beneden te gaan en de taxi's links te laten liggen (eigenlijk rechts...) Over een soort van Incatrail achtig pad over rotsen, uitgehouwen trappen, smalle bruggetjes en terrassen (voor de landbouw, niet om een koel colaatje te bestellen) belanden we uiteindelijk in Pisac waar de voornamelijk op het toerisme gerichte marktje al aan het afsluiten is.
Omdat dit soort marktjes toch niet echt aan ons besteed is lopen we lekker door en zoeken een tentje waar we een broodje kunnen eten en ons vocht (en suiker)gehalte middels een colaatje weer op peil kunnen brengen. Gezeten op een binnenplaatsje hebben we een mooi uitzicht op een stel jonge katjes dat bezig is hun eerste verkenning buiten het ouderlijk nest uit te voeren. Heel schattig...! Als we onze energieniveaus weer op peil hebben gebracht gaan we op weg naar de brug om een collectivo te vinden die ons weer naar Cusco wil brengen. Een gedachte die we iets te duidelijk via onze telepathiekanalen uitstralen want bij de brug aangekomen zijn er ineens een heleboel mensen die met een collectivo naar Cusco willen. De eerste collectivo (die hier trouwens beduidend groter zijn als in Huaraz en plaats bieden voor ca 50 mensen, stapelen dat wel) stroomt snel vol en ondanks het wenken van de deurbediende dat er nog wel ruimte is voor ons besluiten we maar lekker op de volgende te wachten. Waarschijnlijk zien we eruit alsof we iets meer te besteden hebben want we worden al gauw door een taxichauffeur aangesproken of we voor S/. 3.00 mee willen naar Cusco. Lijkt ons een goede deal en na het zoeken van wat aanvullende klanten vangen we de reis aan met een passagier voorin, drie op de achterbank en drie in de achterbak, kon slechter. Bij toeval worden we ook nog eens op ca 100 meter van ons hostal (dat we al thuis noemen) afgezet.
's Avonds maken we de grootste fout van ons culinaire deel van de vakantie, we gaan naar een van de restaurants aan de Plaza de Armas waar ze een grill hebben (AnneJent heeft weer eens zin in een lekker stukje vlees van de grill). Het blijkt een behoorlijk duur (voor Peruaanse begrippen) restaurant waar vooral groepen komen eten van het erg mooi uitziende buffet. Zittend op het balkon zien we de ene na de andere bus (Servicio Turistico) zijn lading van verschrikkelijk uitziende toeristen legen bij de ingang van... ons restaurant!! Met een heel restaurant vol overjarige, verkeerd geklede gasten die soms als japanners met camera's het buffet filmen hebben we natuurlijk genoeg om te zien en vooral genoeg om te lachen maar besluiten we het maar kort te houden en lekker nog iets te gaan drinken bij een van de "approved" cafeetjes waar we weer heerlijk tussen het gewone volk zitten. (regelmatig zit het cafeetje (Café Extra in dit geval) geheel vol met oude mannetjes die hele discussies voeren met elkaar of gewoon rustig de krant lezen en genieten van een kopje koffie. Gelukkig is er nog een tafeltje vrij voor die rare buitenlanders die er steeds tussen willen zitten.)
Woensdag
Vandaag onze laatste complete vakantiedag, die toch al een beetje in het teken van onze terugreis staat. De hele vakantie zijn we er in geslaagd om niks te kopen en onze reputatie van kijkers hoog te houden en vandaag moeten we er dan toch aan geloven (het spijt ons heel erg... bloos...), we zijn aan het shoppen geslagen en zijn dit keer de confrontatie aangegaan met de vele verkopertjes. Omdat we in de vele winkeltjes niets van onze gading konden vinden en we anders de prijzen te hoog vonden (ter compensatie, oké?) zijn we maar gewoon door de stad gaan lopen. En dan komt het je dus tegemoet, voorzien van wat postcards, een schilderijtje, een muts en een tweetal ceintuurs zitten we nu met een "happy" gevoel dit mailtje te typen. Om ons heen zitten een paar jongetjes die blijkbaar een spaarcentje over hadden een netwerkgame te spelen en krijgen wij lekker een kopje thee bij het internetten. Straks de rugzakken inpakken en kijken wat we achter moeten laten om ruimte te maken voor de nieuwe aankopen (waarbij ook een aantal handgemaakte kleden om een nieuwe hoes voor onze bank te maken). Probleem is ook niet helemaal de ruimte (je weet wel, gewoon harder persen) maar ook het gewicht. Op de een of andere manier zijn onze rugzakken steeds zwaarder geworden.
Van: AnneJent en Mireille zijn weer thuis..! Na het inpakken van de rugzakken afgelopen Woensdag, wat overigens makkelijker ging dan verwacht doordat we heel wat boeken en tijdschriften achter konden laten en zo heel wat ruimte en gewicht bespaarden om weer te vullen met andere aankopen, zijn we maar eens op tijd naar bed gegaan. Er stond ons immers een heel lange reis te wachten waarbij we met drie verschillende vliegtuigen en twee lange overstappen uiteindelijk thuis zouden arriveren. Niet dat het vroege slapen echt wilde lukken, toen de wekker dan ook ging om 6:00 uur waren we nog niet echt in de stemming om wakker te worden, we sliepen net lekker. Maar goed, eruit. Na het douchen nog even de laatste dingen in de rugzak pakken en naar buiten waar de voor ons door het hostal geregelde taxi al stond te wachten om ons in razende vaart door de stad naar het vliegveld te brengen. Daar aangekomen konden we gelukkig al snel inchecken en konden we zelfs nog een stoel bij het raampje krijgen. Omdat we nog niet ontbeten hadden en toch nog enige tijd moesten wachten maakten we gebruik van de aanbieding die een van de meisjesenjongensdiemeteenmenubijdedeurstaanomklantentelokken ons deed; 20% korting op de kaartprijs. Toen we na het ontbijt dan toch een gewone rekening kregen waren we niet eens echt verrast en hebben we gewoon zelf de 20% van de rekening afgetrokken. Omdat het vliegtuig ondertussen aangekomen was zijn we maar door de douane gegaan waarbij we door een poortje moesten dat bij mij (AJ) natuurlijk weer begon te piepen maar zonder naar de oorzaak te zoeken werden we gemaand gewoon door te lopen. Goede controle dus, gelukkig ben ik geen vliegtuigkaper, al zou ik ook niet weten wat voor wapen ik dan bij me gehad zou hebben waardoor het poortje ging piepen.
Na een vlucht van ca 1 uur waarbij het vliegtuig behoorlijk vol zat met toeristen op weg naar huis of de volgende bestemming kwamen we om ca 11:00 uur aan in een grauw en bewolkt Lima. Omdat we hier tot ca 17:00 uur moesten wachten voordat we weer konden inchecken voor onze vlucht naar Madrid besloten we de bagage naar een depot te brengen zodat we met lege handen en zonder rugzakjes nog even Lima onveilig (?) konden maken. Wijs geworden door onze vele onderhandelingen gingen we niet met de eerste taxichauffeur in zee (wilde maar liefst $10,00 voor het ritje hebben) maar liepen we even door waarna we vervolgend een betere aanbieding van $6.00 kregen. Achterin een kleine taxi (minder betalen dan kleinere taxi) een woeste rit door de drukke straten en (achter)buurten van Lima naar het centrum. Voor het eerst een chauffeur die anderen voor gek verklaart, claxonneert en met DE vinger wijst, hadden we nog niet eerder meegemaakt. Een wilde rit die ons niet erg beviel en dus voor het eerst een chauffeur die niet in aanmerking kwam voor de fooi. Aangekomen in het centrum van Lima weten we direct weer waarom we Lima niet zo'n leuke stad vinden; erg smerig en heel druk. Niet dat er veel troep op de straten ligt en gebouwen zitten op zich ook wel in kleurige verfjes maar alles stinkt er naar uitlaatgassen. Om alvast even te wennen aan het Westen waar we straks weer naar toe gaan, halen we een brunch bij de McDonald's en gaan daarna wat rondkijken in de grotere winkelstraten en warenhuizen. Uitgekeken, gaan we lekker op een terras zitten waar we wat vocht bestellen om wat bij te komen van de doorgebroken zon die de temperatuur tot grote hoogte (25g/c) laat stijgen, iets waar we met onze kleding niet echt op gerekend hadden. Als we even later zittend op een bankje worden aangesproken door een Peruaan die ons na eerst het hele Nederlandse voetbalwereldje te hebben doorgenomen (Cruijf, Gullit, Ajax, Van Nistelrooy, De Boer, Davids, Kluivert, Koeman, enz) en daarna wil weten hoe onze nationale munt ook al weer heet (florijn... Nee...: EURO..!) meedeelt dat er om 16:00 uur een anti Toledo (president van Peru die zijn verkiezingsbelofte van meer werk voor het volk niet heeft kunnen waarmaken, al vind ik dat je voorzichtig moet zijn want hij zit er nog maar 18 maanden en om in zo'n korte tijd zoiets in Peru voor elkaar te krijgen zal niet meevallen) demonstratie zal plaatsvinden in het centrum van Lima. Omdat we nog wat vervelende herinneringen hebben aan demonstraties tegen de president in Peru ** besluiten we dan ook maar weer wat eerder naar het vliegveld te gaan en daar verder te wachten tot we kunnen inchecken.
Als we om 16:00 uur al kunnen inchecken (gewoon bij de balie gaan zitten wachten dan helpen ze je wel) zijn we het derde stel en kunnen dus zelf onze stoel uitkiezen, en kiezen voor de laatste stoelen van het vliegtuig. Helemaal achterin dus, zodat we lekker de stoelen achterover kunnen zetten en hopelijk een beetje kunnen slapen zodat we niet helemaal uitgeput thuis komen. Na nog een paar uurtjes gelezen te hebben gaan we door de douane en waar we eerst zo door konden lopen werden we deze keer tegengehouden en streng gecontroleerd op eventuele wapens. Zo werd er in de brilkoker en fototas gekeken, en moesten we ons kleine nagelknippertje, nagelvijltje en pincet inleveren (jammer nu moesten we toch via Madrid, we hadden ze willen dwingen direct naar Schiphol te gaan; "En nu naar Schiphol anders knip ik je nagels..!! En als je niet oppast vijlt Mireille ze nog bij ook"). Met een veilig gevoel (zit er tenminste niemand met een nagelknippertje aan boord, dat je bij het eten wel een metalen vork krijgt die veel gevaarlijker is zijn ze blijkbaar vergeten) stappen we dan ook aan boord en met amper vertraging stijgen we op en maken we na eerst boven zee hoogte te hebben gewonnen een bocht richting huis. En daar zijn we nu dus. Vrijdagavond om 24:00 uur zijn we thuis waar alles nog net zo is als toen we weggingen (okay, de planten zien er beter uit en de koelkast heeft het begeven, maar verder..)
** In 2000 waren we ook in Peru in Lima op de dag dat er een grote demonstratie tegen de toenmalige president Fujimori plaatsvond. Een demonstratie waar we midden in terecht kwamen, zittend bij het busstation, en zodoende in aanraking kwamen met laagvliegende F16's, rondrijdende tanks en pantserwagens, overvliegende helikopters, joelende menigten, brandende gebouwen en traangas. Veel traangas... Niet direct voor herhaling vatbaar derhalve.
Wij hebben erg genoten van onze reis en hopen dat we jullie een beetje hebben laten meegenieten. We vonden het erg leuk om op deze manier van ons te laten horen en vonden het fijn om alle positieve berichten van het thuisfront te krijgen. Binnenkort zullen we ons reisverhaal en de bijbehorende foto's on-line zetten op het internet en proberen daarmee jullie enthousiast te krijgen voor een bezoek aan Peru maar daar horen jullie later meer over.
|
Info op het webHieronder de links uit het verhaal en andere informatieve sites over Peru Peru (landeninfo)Peru klinkt bekend, maar wie was nu ook alweer de president. En welke bevolkingsgroepen zijn er? Peru forum Forum met vragen en antwoorden over Peru. Info over reisbescheiden Heb ik een visum nodig en andere vragen Lichtend pad (Sendero Luminoso) Een groep terroristen die vooral in de jaren 80 en 90 maar ook tegenwoordig nog delen van Peru onveilig ma(a)k(t)en in hun strijd tegen de staat. Nasca lijnen Nooit verklaart maar nog altijd tot de verbeelding sprekend. Inca Ruines Peru is bij veel mensen natuurlijk vooral bekend om zijn Inca verleden. De Incas hebben dan ook veel achter gelaten. Safe in Lima Prima hostel, service en veel informatie bij deze Belg in Lima. Een goed startpunt voor je reis door Peru. Jo's Place Een voortreffelijk en ruim hostal voor de rugzaktrekker in Huaraz. Ruimte om zelf te koken, vlak bij het centrum en niet duur. Urbanus Weet niet precies meer waarom...? peru.pagina.nl Forum met vragen en antwoorden over Peru RPP (Radio Peru) Peruaanse radio via internet. Fotoalbum Peru 2000 Hier staan een aantal foto's genoment tijdens onze eerdere reis in 2000. Kwaliteit niet optimaal, helaas. Verhalen in de kantlijnVerkiezingen. Op de belangrijke toegangswegen van steden en dorpen wordt door de gemeente een bord neergezet waarop de plaatselijke afdelingen van de landelijke politieke partijen een poster plakken met het gezicht van de lijsttrekker of een rode tomaat erop. Daarnaast her en der in het land wat politiek geëngageerde bijeenkomsten plus wat minuten zendtijd op een van de publieke netten. Zo zagen de verkiezingen er in het pre-Fortuyn tijdperk in Nederland uit. Hoe anders gaat dat in Peru. Elke vrije muur, elk aanplakbord, elk vlak stuk rots in de bergen wordt wit geschilderd en vervolgens in rood en blauw voorzien van politieke uitingen van een van de geregistreerde partijen. En als er dan echt geen vrije muur, aanplakbord of vlakke rots in de buurt is, dan bouwen ze toch gewoon een muurtje.Ik overdrijf niet als ik zeg dat in een land waar Coca Cola en Pepsi zowat elke vierkante meter in gebruik lijken te hebben voor hun onderlinge meningsverschil over wat nu de lekkerste cola is (Coca Cola natuurlijk, en volgens de Peruaan natuurlijk Inka Kola) deze giganten in het niets verdwijnen in vergelijking met de hoeveelheid politieke uitingen. Deze worden ondersteund door muziek en leuzen schallende speakers, die gemonteerd op busjes en pick-up trucks door steden en dorpen rijden. Sinaasappelkistjes waarop sprekers klimmen om het toestromende volk te overtuigen van de noodzaak om toch vooral op deze partij te stemmen. Kortom, politiek leeft in deze jonge democratie. Nu maar hopen dat ze leren van de fouten die de oude democratieën van deze wereld hebben gemaakt.
Handelsgeest. Praktisch elke Peruaan zit in de handel, van de bankdirecteur in Lima tot de snoepjesverkoper die tafeltjes in restaurants langs gaat in Huaraz. Elke straathoek wordt bevolkt door kleine, vaak mobiele kraampjes waar soms de eigen kookkunst, maar vaak de door de snoepfabrikanten gemaakte waar verkocht wordt. Of men nu de eigen barbecue op straat zet en satéstokjes aan de man probeert te brengen of met een door Nestlé verstrekt ijscokarretje ijsjes verkoopt, het doel is telkens hetzelfde: het vergroten van het gezinsinkomen. Vaak is hier een fulltime baan niet genoeg en zie je dan ook rond 18:00 uur het aantal verkooppunten enorm toenemen. Ondanks de enorme vindingrijkheid lijkt niemand bezig te zijn met het gat in de markt te vinden. Zo komt het dus (erg veel) voor dat op alle vier de hoeken van een kruispunt precies dezelfde waar verkocht wordt, waarbij de variëteit halverwege de straat gezocht moet worden. Naast het vergroten van het gezinsinkomen, wat gezien de hoeveelheid kraampjes en de overblijvende clientèle (lijkt soms wel een 50% - 50% verhouding) moeilijk lijkt, is het ook een sociaal gebeuren waar vaak het hele gezin bij betrokken is. De straat is dus, vooral 's avonds, een levendige omgeving waarbij iedereen zijn best doet er iets goeds van te maken. In onze ogen zijn er natuurlijk ook de schrijnende gevallen van de 5 jarige kinderen die met een bakje om de nek snoepjes of pinda's (moeten) verkopen, of de bejaarde opaatjes en omaatjes die weggedoken in een deken de koude van de invallende nacht proberen te trotseren met de verkoop van producten waar mijns inziens weinig markt voor is. Maar in steden als Huaraz waar het toerisme nog niet in grote mate is doorgedrongen houdt niemand zijn hand op. Men heeft het niet allemaal even goed maar wil graag wat doen om het beter te krijgen. Anders dan in de grote steden als Lima of in door het toerisme ontdekte steden heerst er in bijvoorbeeld Huaraz nog wel een bepaalde solidariteit en zorgt men een beetje voor elkaar, en heel belangrijk, kijkt men niet op elkaar neer (Deze analyse is natuurlijk tijdens relatief vluchtige bezoeken gemaakt door een niet Spaanstalige, maar zijn denk ik wel redelijk correct.)
|
