Van: "400 Dollar in kleinere coupures graag, we gaan naar Azië en daar weten ze zich geen raad met grote biljetten.". Langzaam** telt de GWK medewerker de dollars voor ons uit, probeert ons nog een reisverzekering aan te smeren en wenst ons een goede reis. (**Heeft sinds de invoering van de Euro natuurlijk ook minder te doen.) Een paar weken geleden waren we nog in de volle overtuiging dat we deze vakantie lekker met de auto langs de Franse en Spaanse westkust naar beneden zouden afzakken. Totdat we er bij toeval achter kwamen dat we onafhankelijk van elkaar stiekem op internet zaten te zoeken naar mogelijkheden om binnen het budget iets verder weg te gaan, namelijk Vietnam... Blijkbaar had de hitte en de rooklucht die grote delen van Europa in zijn greep hield een verkeerde uitwerking op ons. Maar goed, doordrongen van het feit dat we na de afgelopen jaren westwaarts te zijn gegaan dit keer naar het Oosten, naar Vietnam, wilden en niet naar Zuid-Europa gingen we gezamenlijk on-line en kwamen terecht bij www.vietnamonline.nl waar we een uit een paar bouwstenen opgebouwde reis naar Noord-Vietnam hebben geboekt. Naast een aantal bouwstenen ondermeer naar de Hill tribes, de rijstvelden en naar de eilanden voor de kust hebben we ook nog lekker een week voor onszelf waarvoor we nu ook nog geen onderkomen hebben maar dat komt wel. Vietnam, natuurlijk vooral bekend uit de Vietnam oorlog, waarbij de Amerikanen grote verliezen leden en deze tienvoudig aan Vietnamese zijde veroorzaakte met als belangrijkste doel het voorkomen van uitbreiding van het bedreigende communisme, ligt naast Cambodja, Laos en Thailand en onder China. Beïnvloed door de Nederlanders en later de Engelsen en vooral de Fransen spreekt een groot deel van de bevolking gelukkig redelijk Engels of Frans en zijn er in de architectuur vele Franse invloeden zichtbaar en kun je er zelfs genieten van een stokbroodje. Gelukkig dit jaar geen tent en keuken mee zodat er voldoende ruimte moet zijn in de rugzakken, en anders kennen jullie het stramien nog; als het niet past gewoon harder persen en dan past het toch. En om geen enkel risico te lopen op fotografisch gebied gaan er dit jaar twee digitale camera's (3 en 6 megapixel) en een digitale videocamera mee. Kortom, deze keer meer (en ook bewegende) beelden... Groetjes, AnneJent en Mireille Oja... Het tijdsverschil met Nederland is -6 uur... (voor de mindere rekenwonders, jullie dus: 3 uur 's middags in Nederland is 9 uur 's ochtends bij ons in Vietnam) tenzij de zomer/wintertijd ons natuurlijk weer parten gaat spelen en het een uur meer of minder is, maar meer daarover later.
Van: Wakker worden in een slapende stad. Terwijl heel Nederland nog lekker ligt te slapen gaat bij ons de wekker. Kwart voor vier is het, onze vakantie begint. Niet dat ons vliegtuig zo vroeg vertrekt, pas om 10:40 gaan we de lucht in, maar we willen na al die afleveringen van Airport niet net te laat aankomen en ons vliegtuig missen. ("toe nou, we zijn maar een paar minuten te laat", of "het toestel staat er nog, en ik heb alleen maar handbagage", of "mag ik de manager spreken..." zijn veelgehoorde kreten). Dus nemen we de eerste trein naar Schiphol, (die, naar later blijkt, tot op de seconde nauwkeurig het station van Schiphol binnen komt rijden.) Snel douchen en een kop thee en dan de rugzak op de nek voor het wandelingetje naar het station. Hier en daar zie je nog wat studenten zwalken na een avondje uit. Bij het station aangekomen stappen we in een praktisch lege trein. Op het vliegveld aangekomen worden we blijkbaar aangezien voor een Djoser stel, maar wij ondernemen deze reis lekker op eigen gelegenheid. En daar zijn we blij om als we later de Djoser groep zien staan. We vliegen eerst met Air France naar Parijs, Charles de Gaulle, en vanaf daar met Vietnam Airways naar Ha Noi in Noord-Vietnam. De vlucht naar Parijs vertrekt lekker op tijd en zo'n 50 minuten later staan we in Parijs waar we maar een uur hoeven te wachten voor het vertrek van onze volgende vlucht. Bij de douane wordt Mireille aangezien voor een schoenenbom terroriste en wordt ze verzocht haar schoenen uit te doen zodat ze door de röntgenscanner kunnen. Gelukkig hadden we de bom in mijn (AJ) schoenen gedaan, ik zie er wat onschuldiger uit. Ons gloednieuwe en echt gevaarlijke nagelschaartje hadden we deze keer maar in de incheck bagage gedaan samen met ons multifunctionele Zwitserse zakmes. Anders dan je misschien zou denken vliegen we met een splinternieuw toestel naar Vietnam. We hebben met zijn tweeën drie stoelen tot onze beschikking omdat de derde passagier, een klein Vietnamees meisje liever bij haar familie zit dan bij dat stel Hollanders. Elke stoel is voorzien van een eigen televisiescherm en biedt met een uitneembaar bedieningspaneel zelfs de mogelijkheid tot het spelen van een spelletje schaak, Caveman, mijnenveger enz. (In zo'n mooi vliegtuig laat je natuurlijk geen bom afgaan, dus hebben we hem maar onschadelijk gemaakt.) Onze route gaat over Duitsland, Rusland, Afghanistan, Pakistan,
India langs de Himalaya naar Vietnam. Boven Vietnam vliegen we zelfs op
bijna Achterin de taxi onderweg naar het centrum van Ha Noi. Door de regen en het
vlakke land leek het wel alsof we door noord Groningen reden.
's Avonds een beetje op tijd naar bed om zo snel mogelijk van onze jetlag af te komen en morgen (vandaag dus) wat meer energie te hebben. Lekker geslapen maar het is vandaag zonnig en dus nog veel heter waardoor die extra energie er niet echt inzit. Morgen vertrekken we naar Sapa dat in de bergen ligt en dus wat koeler zou moeten zijn, we kijken er nu al naar uit. (maar moeten we nu echt al om 5:30 vertrekken?). Later meer, groetjes AnneJent en Mireille PS.: Het tijdsverschil met Nederland is niet 6 uur (je had er op kunnen wachten:-) maar 5 uur. Dat komt natuurlijk door de Zomertijd of Wintertijd of het ontbreken daarvan waardoor er een uurtje af moet. Daarnaast is het natuurlijk niet zo dat het in Nederland vroeger is als hier... Als ik het nu goed heb is 15:00 uur in Vietnam gelijk aan 10:00 uur in Nederland. Maar je weet het nooit met die Zomertijd... (wie is er hier het rekenwonder??)
Van: Had ik al verteld dat het warm is? Nou het is hier dus warm, zo warm dat je na gedoucht te hebben en schone kleren aangetrokken te hebben je je binnen 20 minuten voelt alsof je al dagen in dezelfde kleren rondloopt. Zo warm dus. Kun je nagaan hoe je je voelt als je hier dan een aantal dagen in dezelfde kleren blijft rondlopen. Vies... Maar gelukkig zijn we allebei verkouden van de steeds wisselende temperatuur tussen airco en niet airco en ruiken we onszelf alleen als we onze stinkende best doen :-) We zijn dus een dag later dan we gepland hadden vertrokken uit Ha Noi om een kijkje te gaan nemen in de bergen van Noord-Vietnam, Sapa en Bac Ha om iets preciezer te zijn. Terwijl we net bezig waren de rugzakken in te pakken voor de reis ging op onze hotelkamer (met badkamer met ligbad en toilet, airco, gevulde koelkast, king size bed en tv, hadden we dat al verteld?) de telefoon (dat waren we vergeten te zeggen, we hebben ook telefoon naast het bed op onze kamer, maar ook naast het bad..!); onze reisagent in Ha Noi met de mededeling dat we een dag later zouden vertrekken zodat we op zondag in plaats van zaterdag in Bac Ha zouden zijn zodat we vooral niet de leuke lokale markt zouden missen. Nu zijn wij niet van die marktlui, maar vooruit dan maar weer. Een dag extra in Ha Noi dus, en wij ons maar verheugen op de koelte van de bergen waar in de 18e eeuw ook de Fransen overzomerden. Gelukkig begonnen we de weg in het centrum van Ha Noi wel een beetje te kennen en konden we dus zonder Lonely Planet op stap. Gelukkig hebben we tegenwoordig wel altijd onze GPS bij ons zodat we altijd de weg naar het hotel terug kunnen vinden. Een dag later worden we dan toch om 5 uur gewekt door ons horloge. Tijd
om op te staan voor de lange rit naar Sapa. Als we om 6.15 uur (en ik ben al
niet zo'n ochtendmens) worden opgehaald moeten we eerst een stukje lopen naar de
bus waardoor we natuurlijk al weer dropen van het zweet.
's Avonds eindelijk aangekomen in Sapa werden we in een eenvoudig hotel
gedropt (Geen tv, geen airco, geen koelkast, geen bad, wel een bed, douche en
toilet. oja ook geen telefoon, zelfs niet bij de douche.) en konden we na een
douche lekker samen op stap om een hapje te eten. De volgende ochtend stond er
al om 8 uur een wandeling gepland maar bij het opstaan bleek het te plenzen.
Geen wandelweer dus. De volgende ochtend moeten we weer vroeg op pad voor een ritje van een uur of
vier naar Bac Ha waar we de markt gaan bezoeken, joepie. Mireille heeft al een
vast plekje voor in de bus waardoor het reizen overigens prima gaat en de kleur
van haar gezicht er gezond uit blijft zien. Om 6 uur (zucht) vertrekken we en
gaan we via een grensplaatsje met China, ja wij zijn op De volgende ochtend (tuurlijk weer om 6 uur, ik ben nu dan ook een ochtendmens geworden) moesten we weer vroeg op pad om een beetje op tijd in Ha Noi te zijn. Blijkbaar moet je 's nachts niet in Vietnam rijden want onderweg kwamen we diverse gekantelde vrachtwagens tegen en hebben we ons eerste echte ongeluk gezien. Een bus en een bromfiets konden het niet eens worden over wie er aan de kant moest en zoals wij wel weten dat de kleinste niet de grootste mond moet hebben ging het hier toch fout en verdween de brommer een stukje onder de bus. De bromfietser hebben we niet zien liggen, wat een goed maar ook een fout teken kan zijn. Verder hebben we onderweg nog een huis gezien waar het kookvuur iets te uitbundig begon te branden en het dak mee begon te doen. Van alle kanten kwam gelukkig een helpende hand toesnellen. Aangekomen in Ha Noi na weer een rit van ruim tien uur moesten we nog een stukje wandelen waarna we weer in ons oude vertrouwde hotel kwamen. Deze keer hadden we zelfs dimmers voor de verlichting naast al die andere luxe. Nu gauw nog wat water halen want morgenochtend gaat natuurlijk weer de wekker om 5:45 voor onze reis naar Halong Bay (waar we overigens nu zijn maar daarover later meer...).
Van: Gelukkig is een stuk koeler als we eenmaal de haven uit zijn. Om ons heen een
bizar schouwspel van uit het water rijzende rotsen van kalksteen aangevreten
door de tand des tijds. Stipt op tijd komt er iemand de foyer van ons hotel binnen met het verzoek alle bagage te pakken en hem te volgen naar de bus. De deur uitstappend slaat de warmte direct genadeloos toe en zoals we dat al kennen zijn we weer binnen enkele minuten nat van het zweet. En de zon schijnt nog niet eens, maar laat zijn kracht boven de wolken al gelden. Als we na een paar honderd meter bij de hoofdweg aankomen zien we een rij busjes staan, daar zal de onze ook wel tussen zitten. Al verder lopen we langs de rij als we vooraan stoppen, niet bij een luxe klein busje maar bij een wat oudere touringcar. Vanwege het, door de SARS opkomst, zwakke seizoen hebben een aantal kleinere lokale reisorganisaties de handen in elkaar geslagen en hun groepen toeristen bij elkaar in een bus gepland. Daar gaat ons rustige ritje naar Halong Bay. Gelukkig blijkt de al wat oudere bus ook redelijk comfortabel al is hij niet voorzien van airco waardoor de temperatuur langzaam oploopt. De weg naar de kust is duidelijk in een veel betere staat dan de wegen naar het Noorden (Sapa) zodat de ook deze keer voorin gezeten Mireille weinig last heeft van haar reisziekte. Aangekomen in Halong City kunnen we na het nuttigen van een lunch gelukkig vrij snel aan boord aan een van de vele schepen in de haven. Onze boot ziet er net als vele anderen uit alsof de piratenvlag elk moment gehesen kan worden waarna we een enterpoging kunnen gaan doen bij een van de andere schepen. De temperatuur is intussen zo ver opgelopen dat we uit de wind het gevoel krijgen langzaam op een vuurtje gaar gekookt te worden. Als we eindelijk uitvaren zakt de temperatuur gelukkig naar aanvaardbare waarden.
Na eindeloos veel eilandjes komen we eindelijk aan op Cat Ba eiland. Door de
hitte en de lange reis willen we maar een ding; naar het hotel en douchen. Maar
dan blijkt dat we in een andere haven aan land zijn gekomen en eerst nog een
eindje met de bus moeten. Welke bus vragen we ons af als werkelijk de meest
aftandse bus aan komt rijden. De volgende ochtend hoeven we gelukkig niet zo heel vroeg op, we hoeven pas om 8:00 uur aan de ontbijttafel te zitten om om 8:30 aan een bustochtje te beginnen naar het beginpunt van onze 12km wandeling over 6 heuvels. Is het me dan toch gelukt? Ja! We zullen het wel zwaar krijgen maar hebben besloten er gewoon voor te gaan en al gaan we half dood we halen het. Onderweg in dezelfde aftandse bus die ons de vorige avond van de haven naar het hotel heeft gebracht blijkt dat er in de rest van de bus (40 mensen) niemand te zijn die de lange wandeltocht aandurft waardoor er geen gids bereid gevonden kan worden om de tocht mee te lopen. Wat een watjes die Amerikanen, Australiërs, Fransen, Nederlanders (wij niet natuurlijk), Engelsen, Vietnamezen enz. We zijn dus veroordeeld tot een kort tripje naar een uitkijkpunt een paar honderd meter verderop, en een paar honderd meter omhoog. Een beetje teleurgesteld in onze medereizigers besluiten we dan vanmiddag maar zelf het initiatief te nemen en in de haven een bootje te huren om ergens op een onbewoond eilandje wat te gaan zwemmen. Het blijkt dat een klein groepje al een bootje heeft gehuurd om vanaf een eilandje wat te gaan kanovaren en er is nog precies plaats voor wat meebetalende passagiers, geregeld dus. Gezeten op een houten bankje met naast mij Mireille en een aantal andere
reizigers verlaat ons kleine bootje de haven. Achter de boot een kleurig
schouwspel van kano's die door gedreven door de wervelingen van de schroef een
dans lijken uit te voeren. Voor de derde keer in drie dagen is de samenstelling van onze groep
gewijzigd, waren we eerst met zijn vijven, toen met zijn vijven maar dan andere,
en nu met meer. We zijn het groepsgevoel kwijt maar hebben het eigenlijk
helemaal niet gehad, we zijn gewoon samen op stap en hebben af en toe iemand die
naar ons toe komt om te zeggen hoe laat de bus gaat en waar hij vertrekt.
Vanochtend gaan we weer terug naar Ha Noi en voor het eerst deze vakantie is het
een keer niet warm, het is gewoon een lekkere nazomerdag zoals we die thuis
hebben. Terwijl we op ons grote monstervehikel wachten blijkt ons transport al
die tijd al op ons staan te wachten in de vorm van een minibusje.
Van: Terwijl we nog lekker in dromenland zijn gaat de telefoon. Het is 8:00 uur en wreed worden we wakker door een schel gerinkel. In gebrekkig Engels wordt ons bij het beantwoorden gemeld dat we vandaag naar Tam Coc zouden gaan volgens het schema. En inderdaad als we naar het originele schema kijken dan klopt dat, maar zoals jullie trouwe lezertjes weten was het schema in zijn geheel een dag opgeschoven, en zijn we vandaag vrij. Gelukkig zijn Vietnameesjes erg soepel en kunnen we morgen ook naar Tam Coc. We proberen onze slaap weer te hervatten om er het gedroomde luie dagje van te maken en dat is ook nog gelukt. De volgende morgen zitten we om 7:00 uur netjes te wachten in de foyer van het hotel om opgehaald te worden voor ons reisje naar Tam Coc als de receptionist ons meldt dat er gebeld is en dat we pas om 7:45 worden opgehaald. Dat geeft ons dus lekker de tijd om een ontbijt in het hotel te nuttigen, een klein stokbroodje met wat jam en een, op onze wens, aan twee zijden gebakken eitje. We (ikke vooral, AJ) weerstaan de meewarige blik en gebruiken toch een schepje suiker in de thee. Ze mogen dat hier wel vreemd vinden maar laten we het dan niet hebben over de vreemde gewoontes die ze hier hebben :-). Stipt om 7:45 worden we door onze gids opgehaald. Aan zijn uiterlijk te zien probeert hij bij zijn buren de indruk te wekken dat hij een kantoorbaantje heeft, de eerste gids die we zien met een koffertje. Als de het busje compleet is zijn we uitgerust met twee Amerikanen, twee Engelsen waarvan er een al een tijdje in Hong Kong woont en de andere zoals zoveel jonge reizigers net afgestudeerd en nog even wil reizen voor het echte leven begint, twee Nederlanders (wij) en een drietal Vietnamezen. In gebrekkig Engels legt ook deze gids ons weer het een en ander uit over Ha Noi en zijn geschiedenis. Door de voorgaande gidsen en het lezen van stukjes uit de Lonely Planet kunnen we er steeds meer van begrijpen. De meeste gidsen hier zijn een beetje te veel overtuigd van hun kennis van het Engels wat ze ook de baan en de bijbehorende status (wel lager als een kantoorbaantje) geeft. Het zou echter prettig zijn als ze een beetje verder studeren, vooral het articuleren kan veel beter. Natuurlijk is het wel zo dat voor Aziaten het Engels een erg vreemde taal is, anders dan bij ons waar de vele Europese talen wel wat van elkaar weg hebben. Duidelijk wordt in ieder geval dat we een kleine twee uur moeten rijden voor we bij een aantal pagodes aankomen. De weg er naartoe bestaat voor het grootste gedeelte uit snelweg en dat verloopt dus heel spoedig. Uit de krant (een Engelstalig Vietnamees dagblad) heb ik vernomen dat er hard wordt gewerkt aan een nieuwe snelweg die Noord en Zuid met elkaar gaat verbinden en die ook langs een aantal grote toeristische trekpleisters moet lopen zodat de grote stromen toeristen die verwacht worden in de toekomst comfortabeler en sneller vervoerd kunnen worden. Als de planning gehaald wordt, en ze lopen nu voor op schema, zal de weg in 2010 klaar zijn. Haast je dus als je nog via een authentiek hobbelweggetje naar je toeristische trekpleister wilt worden gebracht. Bijna aangekomen op onze bestemming blijkt er een klein bruggetje bijna te zijn weggespoeld waardoor we de laatste Na een inbegrepen lunch waarbij alleen het drinken voor eigen rekening is zijn we gelukkig al een beetje aan het opdrogen en ook buiten lijkt het weer droog. We gaan een stukje varen door de rijstvelden in een Halong Bay-achtig landschap op het "droge". Per twee personen stappen we in een kleine door twee vrouwen aangedreven roeiboot en alsof we nog meer gestraft moesten worden stappen wij natuurlijk weer net in de enige boot die geen extra poncho's aan boord heeft voor zijn gasten. Het uizicht op de mooie groene heuvels met apen en berggeiten (een geit op een berg is voor ons een berggeit, anders had ie maar niet op een berg moeten klimmen) en de grote wilde rijstvelden met de vele eenden laten de langzaam maar gestaag vallende regen gelukkig niet teveel de aandacht trekken. We genieten met volle teugen van de rust op deze plek waar de tijd stil lijkt te staan en alleen het te water raken van de roeispanen de stilte verbreekt. Oja en natuurlijk de heftige gesprekken tussen de twee vrouwen achterin. Ze spreken geen woord Engels maar kunnen gelukkig allebei een aardig woordje Vietnamees. Na een uurtje keren we weer om om nogmaals door de drie druipsteengrot-achtige natuurlijk gevormde tunnels te gaan, een ervan ruim honderd meter lang. Omdat de hoeveelheid droogte tussen de druppels groter was dan het vocht in de druppels stappen we droger uit de boot dan we er in zijn gestapt. De volgende ochtend zitten we al bijna drie kwartier te wachten in de foyer van het hotel als er iemand binnenkomt en vraagt of we mee gaan. We gaan vandaag naar de Parfum Pagode, een van de meest bekende pagode's in dit deel van het land. Door het lange wachten is ons humeur echter al een beetje minder geworden en als de reactie op onze mededeling dat we al drie kwartier zaten te wachten "oh" is worden we er niet vriendelijker op. Dit is onze dag niet en zal het met deze gids ook niet worden dat wordt wel duidelijk als we tegen de afspraken in bij een grote touringcar vol met toeristen aankomen en min of meer gemaand worden een plaats te zoeken. Geen grote bussen meer was de afspraak, en hierin kunnen we niet eens naast elkaar zitten en is een plaatsje voorin voor Mireille al helemaal niet mogelijk. De gids wenst ons niet eens aan te horen en kijkt verbaast als we onze tas weer oppakken en naar het hotel teruglopen. We gaan niet mee, we hadden toch al geen zin meer... lekker puh. Misschien hebben we wel de mooiste dingen gemist maar wat niet weet wat niet deert. Om ons chagrijn een beetje op te fleuren gaan we vandaag lekker allemaal leuke dingen doen, en wat is er leuker dan winkelen in een land waar de meeste dingen veel te goedkoop zijn? Niets, blijkt als we met een heerlijk humeur een paar uur later in een restaurantje achter een drankje de balans opmaken. Mireille heeft zich twee pakjes laten aanmeten die we later deze week op kunnen halen, verder wat leuke bakjes, een fotoalbum en nog wat andere cadeautjes. Na de lunch voegen we er nog wat dingen aan toe, een topdag, Ha! Ondanks dat we het hier heel erg naar onze zin hebben leven we langzaam toch wel naar het einde van de vakantie toe. We eten steeds vaker niet Vietnamees en luieren wat meer. Genoeg tijd om een beetje te filosoferen over Vietnam en de Vietnamezen. Een volkje dat bijvoorbeeld al om 5:30 uur met z'n allen collectief aan het gymnastieken is in het park (morgenochtend sta ik echt zo vroeg op om het te aanschouwen gewapend met fotocamera en videocamera). Ook speelt de familie hier een erg grote rol, men zorgt hier erg goed voor elkaar en je komt dan ook erg weinig bedelaars en daklozen tegen al zullen ze er echt wel zijn. Natuurlijk kun je na een paar weken niet zeggen dat je het volk kent, iets dat voor buitenstaanders denk ik zeer moeilijk zal blijven ook na lange tijd. Vietnamezen zijn zeer vriendelijk en behulpzaam maar zullen niet snel laten zien wat ze echt denken, laten het achterste van de tong niet zien. Anders dan bijvoorbeeld in Peru vinden we ze weinig opdringerig, tuurlijk wordt je op straat wel eens aangesproken maar als je kenbaar maakt (met een glimlach) dat je niet geïnteresseerd bent laten ze je ook met rust. De socialistische inslag van de maatschappij is ook in de kranten duidelijk zichtbaar. De president die bij de vakbonden op bezoek gaat en alle arbeiders prijst voor hun inzet om Vietnam uit de armoede te ontrekken. Het met staatssteun opzetten van diverse projecten waarbij niet zoveel mogelijk machines het werk doen maar zoveel mogelijk mensen, al dan niet tegen een in onze ogen erg laag loon. 30.000 Dong per dag is in sommige regio's al heel aardig, vergeet niet dat we het dan hebben over het equivalent van amper 2 Euro. Het gemiddelde inkomen is in veel regio's dan ook zo'n 50$ per maand. Met vriendelijke groet en tot de volgende (en laatste ("laatste?" "Ja jammer hé..." "Toe wij willen meer, desnoods leggen we bij...") mail,
Van: Het is donker, ik zit op het balkon voor onze kamer aan de straatkant. Het licht van de schijnwerper die de voorgevel van het hotel moet verlichten glijdt langs me heen zonder met te raken. Onder me het gebrom van de vele brommers die dag en nacht de straten vullen. Hier en daar een claxon van een brommer die met grote spoed een kruispunt nadert, erin klinkt de hoop een vrije doorgang te vinden en tot nu toe hebben we ook nog maar een klein ongelukje tussen twee brommers gezien waarbij de gewonde een achterlicht was. Het is onze laatste nacht in Ha Noi en aan de ene kant blij morgenavond weer naar huis te gaan ook wel enige weemoed deze stad waar we net gewend aan beginnen te raken weer te moeten verlaten. Lezen in Michael Palin's "Around the world in 80 days" (waarin hij Phileas Fogg en Passepartout achterna reist) maakt natuurlijk nog meer reisvirus los. Tijd om de laatste belevenissen op te tekenen dus. Het is 5:00 uur als we gewekt worden door het gepiep van mijn horloge. Omdat we nog een keer uitgebreid kennis willen nemen van de gymnastische bezigheden van de Vietnamese bevolking hebben we besloten nog een keer vroeg op te staan om een kijkje in het park te nemen. Volgens de verhalen zie je dan jong en oud sporten in het park. Mensen zijn aan het hardlopen, badmintonnen, voetballen of staan de kraanvogel uit de "Karate Kid" na te doen. Althans dat horen we in de verhalen. Daadwerkelijk om 5:00 uur opstaan is natuurlijk een tweede. De eerste vrije dag worden we gered door een donderende regenbui die voorkomt dat we met de camera naar buiten kunnen, en zonder camera heeft het niet zoveel zin vinden wij. Lekker doorslapen dus. Als we tegen een uur of 11:00 wakker worden regent het alweer wat minder hard en besluiten we tot leven te komen en maar eens op stap te gaan. We hebben bedacht dat we nog wel wat cadeautjes mee kunnen nemen en daarvoor de ruimte (lees gewicht) gecreëerd door een aantal dingen hier achter te laten. Het winkelen gisteren is ons erg goed bevallen. Eerst maar even lekker ontbijten (?) bij een tentje dat we vaker hebben gezien maar waarvan we vonden dat het er te westers uitzag, te veel voor de toerist. Maar we hebben geen zin in rijst voor het ontbijt en al helemaal geen noedels, wij willen een lekkere sandwich met kip en bacon of met gorgonzola. We wagen de stap en even later genieten we onder de tonen van MTV Asia van een heerlijk glas verse sap, thee en heerlijk vers broodje. Het bevalt ons zo goed dat we tijdens het winkelen die middag besluiten dat we vanavond ook geen zin hebben in rijst en/of noedels en het genieten van het ontbijt voort willen zetten. Die avond genieten we van een heerlijke maaltijd die we afsluiten met een crêpe gevuld met ijs, in gedachte gaan we even terug naar Huaraz in Peru een jaar ervoor waar we ook zo hebben genoten van een crêpe met ijs. Mijn horloge staat weer op 5:00 uur voor de volgende poging in het park, die gezien het mooie weer van de vorige avond meer kans van slagen heeft als we om 3:00 uur gewekt worden door een enorme hoosbui die tegen de ramen slaat. Sinds we naar een andere kamer zijn verhuist hebben we grote ramen en een balkon en kunnen we nu ook volop genieten van de geluiden van de straat aan de voorkant van het hotel. Ik besluit dat als het om 3:00 uur zo hard regent het om 5:00 uur ook wel niet zo heel mooi zal zijn en zet mijn horloge uit. We zijn hier tenslotte nog een paar dagen. Als we tegen 10:00 uur wakker worden regent het inderdaad nog licht. We moeten vandaag onze tickets bevestigen bij Vietnam Airlines. Tijdens een van onze avondstruintochten door Ha Noi zijn we het hoofdkantoor tegengekomen en hebben toen een waypoint (vastgelegd punt op basis van een satelietberekening) op onze GPS (Global Positioning System) gemaakt zodat we met een nauwkeurigheid van enkele meters het kantoor vandaag zo zouden moeten kunnen terugvinden. Inderdaad staan we korte tijd later met de paraplu in de hand voor het hoofdkantoor waar we in enkele minuten de bevestiging voor elkaar hebben. We hebben deze vakantie al vaker plezier gehad van de GPS bij het terugvinden van het hotel of dat leuke restaurantje. Hoef je niet steeds met een kaart in de hand te lopen, is beter voor ons imago als stoere niet echt toeristische reizigers. Het meisje achter de balie van het hotel vraagt me of het vanochtend gelukt is om foto's in het park te nemen. Voor de tweede keer verontschuldig ik me met de mededeling dat het weer niet gelukt is en verschuil me achter de slappe smoes van de hevige regen waar een echte Hollander natuurlijk tegen moet kunnen. Ik kan er natuurlijk ook wel tegen maar die camera... Ik beloof beterschap en morgenochtend echt op te staan. Als om 5:00 uur mijn horloge begint te piepen vind ik het nog veel te donker en zet hem opnieuw op 5:30 uur om hem op dat tijdsip uit te zetten, Mireille aan te tikken met de vraag of ze mee gaat en na het uitblijven van een reactie zelf ook nog maar even de ogen te sluiten. Als ze dan ergens rond 11:00 uur weer open gaan regent het buiten niet maar dan kan natuurlijk niet lang uitblijven. Maar eerst natuurlijk even lekker in bad, hebben we thuis niet, lekker lezen over de avonturen van Michael Palin in mijn illegale druk van dit boek. Vandaag kunnen we een aantal voor Mireille op maat gemaakte kledingstukken ophalen en terwijl Mireille aan het passen is informeer ik wat twee zijden kussenslopen van een model dat ik zie liggen maar dan op maat gemaakt voor onze leeskussens op bed thuis zouden kosten. Na enig onderhandelen kan de prijs iets naar beneden (waarna we meestal toch het oorspronkelijke bedrag betalen, het afdingen is meer voor de sport, we blijven Nederlanders) en zegt hij toe dat de kussens vrijdag, de dag van vertrek, om 17:00 uur klaar zullen zijn. Het is vandaag een feestdag, al kan niemand ons precies uitleggen waarvoor precies. Als we tijdens het avondeten bij ons favoriete Vietnamese restaurantje alle verklaringen bij elkaar leggen komen we er achter dat het een soort Haloween gecombineerd met Sint Maarten voor kinderen ter gelegenheid van het begin van het nieuwe schooljaar is en dan net vandaag omdat het volle maan is en bij de zoveelste maanstonde de herfst begint zodat de zomeroogst kan beginnen en ze hopen op een goede winterteelt. Zoals we al zeiden, niemand kon het ons echt duidelijk maken. Terug in het hotel vraagt het baliemeisje geïnteresseerd of het deze ochtend gelukt is waarop ik met steeds meer schaamte ontkennend moet ontkennen. "Je hebt nog twee dagen" wordt me in gebrekkig Engels duidelijk gemaakt. Even voor 5:00 besluit ik dat ik er vandaag niet aan toe ben en het echt morgenochtend op onze laatste dag ga doen. Ik zet mijn horloge weer uit, een handeling die ik ondertussen met enige routine kan uitvoeren zonder licht nodig te hebben. Om tien over 5 worden we wakker van de muziek die bij een of andere optocht lijkt te horen. We willen nog niet wakker worden en proberen door te slapen al lijken we ons wel steeds bewust van de muziek die maar door lijkt te gaan, steeds hetzelfde deuntje alsof er een cd op de repeat stand staat. Als we later buiten staan blijkt de overbuurvrouw te zijn overleden en zit de hele familie gekleed in het zwart met een witte band in het haar rond de kist. Langs de tent die om de winkel is opgetrokken staan allemaal grote bloemenkransen, blijkbaar van dezelfde bloemist want ze lijken als twee druppels water op elkaar maar dat is misschien bewust. Binnen de tent zitten een aantal muzikanten die het hetzelfde deuntje de hele dag door blijven herhalen. 's middags loop ik in mijn eentje naar de Red River die hemelsbreed ongeveer een kilometer achter ons hotel langs loopt. Ik moet wel een snelweg oversteken en bereik door een steeds smaller wordend straatje dat op het laatst net breed genoeg is om twee mensen elkaar te laten passeren eindelijk de rivier die naast rivier blijkbaar ook de rol van riool op zich neemt. De rivier doet zijn naam aan, het water is door de rode aarde inderdaad rood. Nadat ik plaats nam op een rots aan de waterkant duurde het niet lang of ik had een hele schare kinderen om me heen verzamelt, ik was ook op een plaats waar buitenlanders zeldzaam waren. Ze wilden graag de enkele woordjes Engels op me uitproberen en leken teleurgesteld toen ik er niet veel van kon maken. Gelukkig was mijn fototoestel een aangename afleider door het direct kunnen bekijken van de foto's. Ze wilden allemaal poseren of zelf een foto maken. Teruglopend dacht ik een ander weggetje te nemen om er achter te komen dat ze geen gebruik maken van bordjes doodlopende weg en ik ineens midden in een huis eindig. Dan maar dezelfde weg terug en waar ik op de heenweg zonder enig angst liep leek het op de terugweg wel alsof iedereen naar me keek en er elk moment iets kon gaan gebeuren. Je kent de situaties wel in de prachtige films met Clint Eastwood als cowboy. Als we 's avonds na het eten het hotel weer binnenkomen komt natuurlijk weer de vraag of ik die ochtend... en mijn smoes wordt steeds slapper. Maar morgenochtend... De muzikanten stoppen rond 23:00 uur gelukkig met hun deuntje zodat we rustig kunnen slapen. Om 5:00 uur gaat mijn horloge weer, ik zet hem uit en besluit het er maar lekker bij te laten. Wat is er nu interessant aan wat trimmende mensen, die hebben we in het Noorderplantsoen in Groningen ook, en daar niet op zo'n idioot tijdstip. Al een beetje gewend aan het deuntje van de muzikanten en ook meer vrede met de reden waarom ze het doen slapen we redelijk door. Vandaag gaan we weer terug naar huis. Om 23:50 vertrekt ons vliegtuig en om de reis lekker schoon te kunnen beginnen hebben we de hotelkamer tot 19:00 uur geboekt zodat we ons voor het vertrek naar de luchthaven nog even kunnen douchen en omkleden. Maar tot 19:00 uur hebben we natuurlijk nog de tijd om te doen wat we willen; lekker op een bank in een café dat we gisteren hebben ontdekt zitten. Onder het genot van een "crêpe au sucre" en diverse koppen thee lezen we diverse hoofdstukken in onze boeken. Michael Palin loopt al bijna 10 dagen achter op Phileas Fogg maar heeft nog goede moed. Hij is in Bombay net overgestapt op een groot containerschip dat hem weer een stuk op weg kan brengen. Om 17:00 uur kunnen we volgens afspraak onze kussenslopen ophalen maar bij aankomst in het winkeltje blijken ze nog niet klaar te zijn. Of we niet om 19:00 uur kunnen terug kunnen komen... Nee, dan vertrekt onze taxi naar het vliegveld en we moeten eerst nog eten en douchen. Ze bieden aan om de kussenslopen voor vertrek bij het hotel te komen brengen, met enige scepsis gaan we akkoord en gaan voor een laatste Vietnamese maaltijd naar "ons" restaurantje waar we genieten van springrolls, fried rice with rig, grilled pork en twee drinken. Om kwart voor zeven gaat de telefoon in onze hotelkamer, er staat een meneer beneden met een aantal kussenslopen. Geheel bepakt en bezakt nemen we afscheid van het hotel en stappen in de taxi die ons naar het vliegveld zal brengen. We gaan naar huis... Gaan we weer naar Vietnam? Ik moet zeggen dat ik het een heel leuk en mooi land vind en dat de mensen nog wel een bezoek waard zijn. Het klimaat maakt dat ik niet snel weer die kant op zou gaan, ook al is het weer natuurlijk een wisselende factor, de hoge luchtvochtigheid maakt dat we ons snel onplezierig voelde. Het ontneemt je ook de energie om er echt dagen op uit te trekken. Zelfs de Vietnamezen zelf hebben er af en toe last van. Wij gaan het volgend jaar als alles mee zit in ieder geval wat hogerop zoeken. Op naar de Mount Everest.... Groetjes AnneJent en Mireille |
Info op het webHieronder een opsoming van de links die in het verhaal voorkomen en enige extra handige links. Vietnam (landeninfo)Korte algemene landeninformatie over Vietnam Vietnamonline Voor het makelijk en betrouwbaar via internet regelen van je reis naar Vietnam Zomertijd Om de vergissingen in de toekomst te voorkomen, hier een uitleg van de zomertijd. Voor en nadelen zomertijd Waarom sommige landen het wel en andere het niet doen. Dragonheart Draak met de stem van Sean Connery. Around the world in 80 days Michael Palin in de voetstappen van Phileas Fogg en Passepartout. Karate Kid Net als de karate kid staan de vietnamezen 's ochtens in het park te oefenen. Wist u dat...We ook nog een lekke band hebben gehad en er pas achter kwamen toen de vlammen er bijna uitsloegen. Dat ik (AnneJent) helemaal vergeten was dat Mireille jarig was en er pas achter kwam nadat ik een aantal keren een "ahum" van haar kreeg (Bloos). Dat eten met stokjes soms best tegenvalt, vooral als je aan tafel zit met een Vietnamees gezin. En wij maar denken dat we het onder de knie hebben. Dat we in Ha Noi ook al weer een favoriet restaurantje hebben waar ze heerlijke Vietnamese loempiaatjes hebben (hier Springrolls genoemd). Ze smaken bijna net zoals thuis op de Ebbingebrug in Groningen. We tijdens de heenreis naar Cat Ba op een van de eilandjes in een druipsteengrot zijn geweest die vrij nieuw was. Ze hadden hem ontdekt in 1984 wat bij mij het gevoel opwekte dat dat toch niet zo heel nieuw is. Toen bleek dat de tweede grot al ergens in de 13e eeuw was ontdekt kon ik het begrip "nieuw" wat beter relativeren. We achteraf helemaal niet rouwig waren over het niet doorgaan van onze lange wandeltocht over Cat Ba. Zwemmen in Halong Bay was ook wel aangenaam. We Vietnam langzaam steeds leuker gaan vinden. We wennen wat aan de hitte, of de hitte past zich wat aan ons aan en kunnen beter overweg met de stokjes, oversteken gaat steeds soepeler, we wennen aan het Vietnameese kwartiertje dat steevast een half uur blijkt te zijn en heel soms maar vijf minuten lang is. Het hier bijna moeilijk is om per dag EUR 20,00 uit te geven. We komen inclusief alle maaltijden nooit boven dat bedrag uit. Tenzij Mireille natuurlijk door het schoenenstraatje loopt, dan lukt het makkelijk. Elke branche hier zijn eigen straat heeft, eigelijk net zoals in Peru, een straat vol schoenen, glaswerk, meubelen, zijde, kleding, brommeronderdelen, frutsels voor touristen, etc. Eigelijk verschillen we in Nederland niet zoveel, ook wij kennen dit verschijnsel, al noemen we het boulevard (meubels, auto's). Je na twee weken rijst en noedels best genoeg krijgt van rijst en noedels en je dan blij bent met restaurantje die "No Noodles" heten (T-shirts met tekst; "Read my lips, no more noodles", komt me bekend voor, oja Bush Sr). Je na een dagje geen rijst en noedels gegeten te hebben best wel weer zin in rijst en noedels kunt hebben. Onze verkoudheid eindelijk voorbij is, net voordat de zakdoekjes op waren. Het heel fijn is als het na twee dagen onafgebroken regen weer droog is. Een paraplu fijner is als een poncho, je alleen een hand kwijt bent aan het vasthouden ervan. Dit jaar de Formule 1 spannender is als "ooit" maar dat ik er het volle vertrouwen in heb dat de Scuderia (Ferrari) de zaken weer op orde krijgt en Michael Schumacher dit jaar zijn 6e titel behaalt. Onze vakantie dit jaar precies tussen twee races valt en ik daardoor niets van de spanning hoef te missen, en dat we dat niet eens zo gepland hadden :-) Ook Montoya en Raikonen nog een grote kans op de wereldtitel hebben, tuurlijk... Michael Schumacher de laatste Grand Prix weer gewonnen heeft en daarmee weer een stapje dichter bij zijn 6e titel is gekomen. Tuurlijk hebben Montoya en Raikonen nog een klein kansje... Een klein kansje om het spannend te houden :-) Ik weer erg genoten heb van het schrijven van deze en de vorige mails, en al ben ik niet altijd even tevreden over de kwaliteit ervan (ik ben ook een perfectionist), hoop ik dat jullie weer hebben genoten van het lezen ervan. Grappig is wel dat jullie bijna meer lijken te weten van onze reis dan wijzelf. "Oja, en toe gingen jullie...." We in het vliegtuig een camera op de neus, van het vliegtuig.., hadden zitten waarop we het opstijgen en landen goed konden zien. Een grappige nieuwe ontwikkeling, meekijken met de piloot. Zelfs op 11.000 meter hoogte zag je steden onder het toestel doorgaan. Ik, AnneJent, bijna de hele vakantie op sandalen heb gelopen. Ik, AnneJent op sandalen..!! Het waren natuurlijk wel hele mooie en ik ben er nu verknocht aan. Je voeten in sandalen wel wat kwetsbaarder zijn dan in hoge bergschoenen, de barst in mijn nagel herinnert me er dagelijks aan. De taxichauffeur die ons naar het vliegveld bracht of heel erg moe was of een tik heeft. Zijn hoofd ging steeds heel ongecontroleerd heen en weer en zijn ogen bleven maar knipperen. Gelukkig was het niet heel druk op de weg. Een treinkaartje van Schiphol naar Groningen € 25,60 kost. Niet dat je er iets aan hebt, maar je weet het nu wel. Ik dit keer meer dan 1000 foto's en ruim een uur film heb gemaakt en dat alles dit keer gewoon is blijven werken. Ik ook deze keer een back-up camera bij me had, diegene die vorig jaar kapot ging, maar hem dit keer niet heb hoeven gebruiken. Vietnam er over 10 jaar waarschijnlijk heel anders uitzie, dus als je nog ....
|
Gelukkig brachten de duizenden brommertjes ons snel op andere
gedachten. Ondanks de hoge temperatuur probeert iedereen zicht toch te
beschermen tegen de regen en zien we de meest fantastische regen poncho's
voorbij scheuren. In de stad aangekomen blijkt in het Hotel onze kamer nog niet
klaar te zijn, maar het is natuurlijk nog maar 9:00 uur in de ochtend. Dus eerst
maar even een klein rondje door de stad, eerst natuurlijk ook een poncho halen,
en dan verder. Een uurtje later is ons humeur een stuk minder, zo hard regent
het, maar gelukkig is onze kamer klaar en kunnen we onze slaap inhalen. 's
Middags als we weer wakker worden is het gelukkig droog en kunnen we zonder
poncho op stap. Niet dat we het nu droog houden, het is me toch vochtig warm. Al
rond lopend verbazen we ons steeds meer over de vele brommers, de stoepen staan
er vol mee, zo vol dat je over de straat moet lopen, waar nog meer brommers
rijden. Oppassen dus. Oversteken betekent hier gewoon gaan en hopen dat ze je
ontwijken. Als je wacht tot de straat leeg is kun je wachten tot je een ons
weegt, dus als je wilt afvallen... (al kun je hier op elke straathoek en bijna
alle panden ertussen wel wat te eten krijgen, als je niet te kieskeurig
bent.)
Anders dan in Nederland en veel andere landen waar je de
kwaliteit van een restaurant voor een gedeelte wel kunt aflezen aan de
buitenkant is dat hier niet het geval, veel restaurants hebben niet echt een
buitenkant. Je moet dus gewoon binnen kijken wat er te krijgen is, en vooral hoe
het gemaakt wordt. We eten in een klein restaurantje waar de stoeltjes zo laag
zijn dat de knieën onder je oksels zitten, we zijn dan ook wat groter dan de
gemiddelde Vietnamees. Gezeten tussen de Vietnamezen en naast een grote
ventilator die voor een heerlijk briesje zorgt waardoor het bijna dragelijk
wordt bestellen we Fried Chicken met Rice en Sauteed Chicken met Rice. Wat Cola
en thee erbij en voor 45.000 Dong (3 Euro) zijn we klaar. Het eten wordt voor
onze neus op een hoog vuur klaar gewokt en smaakt heerlijk. Een fooi wilden ze
echter niet in ontvangst nemen.
Het busje bleek gelukkig voorzien te zijn van een airco
zodat temperatuursgewijs de vooruitzichten goed waren. Na nog enige
tijd gewacht te hebben op wat andere passagiers (even een vraagje
tussendoor. Wat denk je als er een wat oudere Duitse man instapt met aan zijn
zijde een jonge Vietnamees die gebroken Duits spreekt?? Precies, dat
dachten wij ook.) ging de reis echt beginnen. Mireille met haar
acupressuur polsbandjes tegen de reisziekte op de tweede rij en gaan maar.
Ha Noi uitrijdend bekruipt ons het gevoel dat we ergens in Oost Groningen
zitten, overal vlak land en weilanden (zolang je niet te goed kijkt zie je
nauwelijks dat het lange gras geen gras maar rijst is). 
Natuurlijk vallen de Vietnameesjes die er in staan niet direct als
Groninger boer te beschouwen, maar het landschap heeft er wel wat van. Dit alles
onder invloed van de airco natuurlijk, zodra je uitstapt maak je deze
vergelijking niet meer.
Mireille begint dan ook langzaam groen en geel te worden en we stoppen
haar na een zoveelste maaltje maar voorin de bus zodat ze elke bocht en hobbel
kan zien aankomen. Gezellig gezeten naast een klein Vietnamees meisje van 6
(dachten wij, ze bleek al 12 te zijn, zo klein zijn de mensjes hier dus),
genaamd Li, werd er heel wat afgebabbeld. Wat een kletskousje, gelukkig wel in
het Engels :-).
Bij terugkomst in Sapa hebben we lekker geluncht en ach de dag was nog
lang dus als we wilden kon de gids wel een auto regelen waarmee we een tochtje
naar nabijgelegen dorpjes konden maken. Dat die nabijgelegen dorpjes alleen te
voet bereikbaar waren en alleen de eerste drie kilometers per auto werden
afgelegd was ons toen nog niet helemaal duidelijk. Maar goed, het werd een
prachtig ritje in een oude jeep van Russische makelij. En ook de wandeling door
de rijstvelden en enkele dorpjes was prachtig, evenals het weer dat helemaal was
opgeklaard. We hebben bij enkele Hmong mensen in huis gezeten om eens te zien
hoe ze leefden. Nu, stel je een aantal palen voor met daartussen matten van
bamboe als muren en een dak van palmbladeren. Nu alles donkerkleuren door
het stoken van een kookvuur in het midden, neem daarbij de geur van een
houtvuurtje ook even mee, en je hebt een idee hoe de doorsnee doorzonwoning op
het platteland er uitziet. 
Natuurlijk moet je niet de 10 gezinsleden, vier varkens, een hond, een
stel kippen en een paar ossen vergeten, maar wel prachtig in een rustig dal
midden tussen de rijstvelden. Zou je niet direct willen ruilen?
Na een douche toch maar even de markt over om er na een minuut of 10
achter te komen dat we inderdaad niet van die marktlui zijn. Maar ergens een
drankje gaan halen dus. Mireille stapt zomaar een wel heel eenvoudig lokaal
tentje binnen waar een aantal mensen net bezig is wat varkensoren naar
binnen te werken. Met handen en voeten komen we er achter dat er op deze wereld
toch mensen zijn die nog niet van Coca Cola gehoord hebben. Gelukkig konden we
wel een Fanta krijgen, ook onderdeel van de Coca Cola Company trouwens. De
overburen aan ons "tafeltje" boden ons nog een kopje Vietnamese thee aan,
gratis, dan hoef je ons natuurlijk niets meer te vertellen en gretig werd er een
kopje ingeschonken. Dat de smaak niet erg goed was, laten we daar niet over
zeuren, het was gratis tenslotte. 's Avonds leek de stad wel leeg te lopen,
zelfs de toeristen verdwenen allemaal zodat we het restaurant bijna voor ons
alleen hadden. 
Sommige
begroeid met een weelderige bossage andere praktisch kaal maar op een paar na
allemaal onbewoond. 1500 moeten het er ongeveer zijn, en gezien de hoeveelheid
die ik voor ogen krijg zal het wel kloppen, we kijken niet op één meer of
minder. Zoals eerder gezegd ging vanochtend om 5:45 de wekker, niet dat we er
wakker van werden, dat waren we al. Op de een of andere manier ga je er op
liggen wachten als je weet dat je zo vroeg op moet. Tijd om op te staan dus,
snel douchen, aankleden en met de gisteravond al ingepakte rugzakken op weg naar
beneden waar we als het goed is om 7:00 uur worden opgepikt. 
We varen door Halong Bay en zijn op weg naar het eiland Cat Ba, een van
de bewoonde eilanden. Ongeveer even groot als Texel met een inwonerstal van
7000. de Halong Baai is een grote inham aan de kust van Noord Vietnam met daarin
zo'n 1500 rotseilanden, je ziet dus letterlijk door de rotseilanden de zee niet
meer. Volgens de overleveringen zouden de rotsen er door de draken zijn
neergelegd om rond 1300 de Mongolen te beletten Vietnam via de zee in te nemen.
De draken zouden de Vietnamezen, die toe trouwens nog geen Vietnamezen waren, te
hulp zijn gekomen op verzoek van de Goden. Wat er over bleef was een grote chaos
van rotsen waar we nu tussendoor varen. Volgens sommige mensen zijn de draken
trouwens gebleven, zo goed beviel het ze op aarde. We kennen natuurlijk allemaal
de draak Draco (met een stem die verdraait veel op die van Sean
Connery lijkt. En dan is het altijd goed!) in 
Een
soort vrachtwagen met in plaats van een laadbak een laadbak. Aan boord blijken
we gewoon op een planken vloer boven op het chassis te zitten met een motor
onder een metalen deksel naast de chauffeur. Met een hels kabaal beginnen we aan
de klim naar boven, in de eerste versnelling tokkelen we naar boven waar blijkt
dat we aan de andere kant ook weer naar beneden moeten. Gelukkig blijken er
remmen in dit gevaarte te zitten waardoor we niet zoveel snelheid ontwikkelen
dat we bij de scherpe bocht beneden een slinger de zee in maken. Aangekomen bij
ons hotel krijgen we een kamer op de vijfde etage, dus een prachtig uitzicht op
de haven en verderop gelegen zee, maar helaas geen lift dus dat wordt sjouwen.
Mireille voelt zich ondertussen zo beroerd door de hitte, het stoten van haar
hoofd in een toilet dat niet gemaakt bleek voor mensen met onze lengte, en de
lange bus en boottocht dat de zin in de lange wandeling die voor morgen op het
programma staat allang is vervlogen. Dat wordt dus weer een pittig gesprek
vanavond om de motivatie weer op te krikken.
Boven
ons probeert de zon een doorbraak door de wolken te forceren, het is voor de
verandering eens niet erg warm, het is lekker! Een veertig tal minuten zullen we
aan boord moeten blijven voor we in de buurt van Monkey eiland het anker uit
zullen gooien, en veertig minuten op een houten bankje is best lang. We zijn dan
ook blij als we eindelijk op de plek van bestemming aan zijn gekomen en nadat
alle kanoërs zijn vertrokken eindelijk een lekkere duik in het warme zeewater
kunnen nemen. Eerst maar eens naar het strand zwemmen om daar te genieten van
het gevoel de enige op ons eigen privé strandje te zijn. Stel je eens voor,
bijna 28 graden, diep blauw vrij helder water, een lekker windje, een klein
strandje gelegen tussen twee rotsformaties begroeid met een weelderige bossage.
Boven ons cirkelen een aantal visarenden loerend op een maaltijd (gelukkig zijn
wij wat te groot en beseffen ze dat ook..). Dat is toch paradijs, daar moet je
toch van genieten? Dat hebben we dus ook gedaan, twee uur lang..!
Comfortabel rijden we dus naar de haven waar we ook al weer een privé
boot blijken te hebben. Als enige twee buitenlanders op een boot, en aangekomen
in Halong City ook in een minibusje dat ons voorzien van airco comfortabel bij
het hotel in Ha Noi afzet. Zo vlot hebben we nog niet gereisd in
Vietnam. Toch genieten we nu al van het feit dat we morgen lekker helemaal
niets hoeven en lekker uit kunnen slapen.... Tot om 8:00 de telefoon gaat, maar
daarover later meer...
